Το δάχτυλο
Αναρτήθηκε από
Nomad
at
29.5.13
2
Aπαντήσεις
Έτσι ισχυρίζεται ο Πρετεντέϊρα
Ήταν Οκτώβριος μιας χρονιάς δόξας και κλέους, οι Ολυμπιακοί είχαν γίνει πριν λίγους μήνες με επιτυχία, η λωρίδα ταχείας ολυμπιακής κυκλοφορίας δεν είχε ξεθωριάσει ακόμα στην Κηφισίας και όλα κόστιζαν πολύ ακριβά. Αλλά ο χρόνος παρήχετο, ακόμα, αφιλοκερδώς. Είχαμε καιρό.
Θυμάμαι ότι έτυχε να πάω να δω την ομιλία του Ταμπούκι γιατί μόλις είχα τελειώσει τον Τριστάνο που πέθαινε, και πεθαίνοντας αναρωτιόταν αν το σήμερα άξιζε τις θυσίες του παρελθόντος. Έλα μου ντε, θα σφύριζε κάποτε το μέλλον. Ο Τριστάνος βέβαια δεν ήταν Περέϊρα, δεν έκανε την προσωπική του επανάσταση ενάντια σε κάποια δικτατορία, που ακόμα κι αν δεν ήταν πραγματική όπως του σαλαζάρ, ήταν εντούτοις μια εξωπραγματική δικτατορία. Βέβαια είχε την τύχη να βιώσει μια χάρτινη ζωή και να πεθάνει προτού το δόγμα του σοκ ανατείλει στο στερέωμα.
Αναρτήθηκε από
Nomad
at
26.3.12
4
Aπαντήσεις
Eνότητα: Αλλοθι, Ιστορίες για τα φαντάσματα στη μηχανή
Νόημα
Τι ξέρω;
Πως μέσα στο διάστημα της προφυλάκισης δεν επιθύμησα ελευθερία, δεν επιθύμησα φυλάκιση.
Επιθύμησα μόνο να είχε κάτι νόημα, νόημα ίδιο με αυτό που εντοπίζω πια μόνο στο γέλιο των παιδιών μου, μόνο στο γέλιο τους.
Αναρτήθηκε από
Nomad
at
15.9.11
7
Aπαντήσεις
Eνότητα: Αλλοθι, Σύντομα ενοχλητικά
Animal Instict
Αναρτήθηκε από
Nomad
at
7.12.09
13
Aπαντήσεις
Eνότητα: Αλλοθι
Τριων


Αναρτήθηκε από
Nomad
at
27.3.09
24
Aπαντήσεις
Eνότητα: Αλλοθι
Ο χαρωπός βασανιστής
Αναρτήθηκε από
Nomad
at
10.3.09
16
Aπαντήσεις
Eνότητα: Αλλοθι
Στον πετροπόλεμο να φοράτε κράνος.
~~
Αναρτήθηκε από
Nomad
at
1.9.08
15
Aπαντήσεις
Eνότητα: Αλλοθι
Αγαπημένη εργασία
Καθώς τελευταία μου είναι αδύνατο να σκεφτώ πρόταση μεγαλύτερη από αυτήν.
Αλλά και κάτι με σπρώχνει να.
(Τι ζμπρώχνεις χρυσό μου; )
Είπα σήμερα να σας ξεναγήσω στο αγαπημένο μου γραφείο.
Ευχαριστώ ω εταιρεία που μου το παρέχεις.
~~
Εδώ η αγαπημένη μου πόρτα.
Εδώ φαίνεται ο Λυκαβηττός.
Εδώ τα ποτά και τα ξενύχτια.
Εδώ η υπεραξία της εργατικής μας δύναμης.
Θα επανέλθω.
Αναρτήθηκε από
Nomad
at
2.7.08
8
Aπαντήσεις
Eνότητα: Αλλοθι
Warhol's 15 minutes
Ηρθε και η σειρά μας για το γνωστό 15λεπτο "διασημότητας". http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=11619&subid=2&tag=8334&pubid=922506 Ευχαριστώ πολύ Ελένη Γκίκα. Σας εκτιμώ, το ξέρετε πολύ πριν προκύψει αυτό. Ευχαριστώ τη μαμα, το μπαμπα, τη γυναίκα, τα παιδιά μου, εύχομαι ειρήνη, υγεία, παγκόσμιο αφοπλισμό και καταλληλα ναρκωτικά για όλους, γειά σου γιαγιά. ΥΓ. Κυρία Γκίκα, συγχωρήστε με που είμαι ανέμπνευστος σήμερα, όπως επίσης ζητώ συγνώμη από τους αναγνώστες σας επειδή θα με προσεγγίσουν σε μια φάση γραφής που αυτό που με απασχολεί προέκυψε αιφνιδίως και είναι πολύ δυσάρεστο, αλλα δε μπορώ εύκολα να γράψω για κάτι άλλο όσο εκκρεμμεί. Προσπαθώ πάντως. Την κατανόησή σας. Εχω μόνο μια απορία: καλα ο Κήπος, τον "παραδείσιο", που τον είδατε; Εδώ κοντεύουμε να πιάσουμε θεωρείο στην κόλαση!
Αναρτήθηκε από
Nomad
at
4.5.08
7
Aπαντήσεις
Eνότητα: Αλλοθι
Πρόεδρο Αλέξη, ενταύθα
Ιονέσκο, Η ελεγεία ενός παράλογου κόσμου

Πρόεδρε Αλέξη,
Θέλω να σου πω για τον έρωτα. Μέσα από την ψυχή ενός ανθρώπου που ερωτεύεται ερωτεύονται όλοι οι άνθρωποι. Υπάρχει κάτι οικουμενικό σε αυτό. Δια μέσου ενός ερωτικού εγκλήματος, η ανθρωπότητα αποκτά μια ακόμα από τις εκφράσεις του πάθους της, τη σκανδάλη πατάνε εκατομμύρια άντρες ή γυναίκες μαζί. Η ταύτιση στον έρωτα Αλέξη, είναι ταυτόχρονα μια ταύτιση με τον άλλον που αγαπάς έστω πρόσκαιρα αλλά και μια πολιτική πράξη. Πόσο πολιτική πράξη είναι ο έρωτας το έχω καταγράψει εδώ. http://nomads-tales.blogspot.com/2007/12/blog-post_21.html
Θέλω να σου πω Αλέξη ότι εμείς ερωτευτήκαμε το ΚΚΕες κάποτε, κατ αρχήν επειδή οι Ρηγίτισες ήταν, πολλές, όμορφες γυναίκες και σπιρτόζες κι επειτα για τη φυσαρμόνικα του Λεωνίδα. Μετά για όλα τ αλλα. Μετά τα καταλάβαμε. Λίγο από Ρόζα Λούξεμπουργκ είχανε τα κορίτσια μας, πριν γίνουνε Πασόκες μερικές και χάσουν κάθε τους θηλυκό στοιχείο χάριν μιας άφυλης εξουσίας. Πέρασαν τα χρόνια κι απομείναμε έξω από όλα. Για να μπορούμε να τα κρίνουμε Αλέξη.
Στη θέση σου Αλέξη θα με έλουζε κρύος ιδρώτας να με ευνοούν οι συγκυρίες. Να τα έχεις όλα πρίμα εξ αρχής, σημαίνει πως κανείς δε θα σου αναγνωρίσει την «πολυτέλεια» να γίνεις ίδιος με όλους τους άλλους. Πήρες το δαχτυλίδι την εποχή που οι νέοι είναι της μόδας, η σήψη βαθιά, ο πόθος για μια νέα αριστερά πελώριος, το σύστημα του δικομματισμού αγγίζει τα όριά του, χωρίς ικανό αντίπαλο απέναντι. Υποσκέλισες, άθελά σου, έναν από τους πιο αξιόπρεπείς και χαμηλού προφιλ ανθρώπους της προηγούμενης γενιάς, τον Φώτη. Να δεχθώ ότι δεν είχε έντονα αρχηγικό προφίλ και δεν ήταν πια νέος, ναι. Αρκεί αυτό όμως; Επίσης είσαι νέος κι ωραίος, τουλάχιστον 10 φιλενάδες έχω που σε γουστάρουν και γι αυτό θα σου δώσουν την ψήφο τους. Μια ευκαιρία στα νιάτα, το λένε. Εγώ το λέω φλερτ με σκοπό τον καλό, φαντασιακό και εξιλεωτικό συνειδησιακά, πολιτικό «γάμο». Κι από ελεύθερο συνειρμό, συγχώρα με, μου ήρθε στο μυαλό ο Βούγιας κι η Μαρία.
Αλέξη, όπως κι αν έγιναν τα πράγματα, η τύχη σε φέρνει μπροστά στο μεγαλύτερο σταυροδρόμι. Αν δεν ιδρώσεις με την ευθύνη που επωμίζεσαι, κι αν έτσι «γκομενικά» το συνεχίσεις το παιχνίδι –φλερτάρεις αγόρι μου, φλερτάρεις, το ανταποδίδεις το φλερτ της κοινωνίας, αλλά δεν είναι αυτοσκοπός, θυμήσου, με τον καιρό κοπάζει ο έρωτας- τότε φοβάμαι τα απίθανα ποσοστά που θα δουν τα μάτια μας θα σε λυγίσουν.
Για να κουβαλήσεις στους ώμους σου τον έρωτα ενός λαού σύντροφε πρόεδρε Αλέξη, για να ρυθμίσεις εσύ την πορεία μιας χώρας έστω κι από το μετερίζι μιας προοδευτικής επιρροής αν όχι συγκυβέρνησης, πρέπει να καταλάβεις το παιχνίδι και να αλλάξεις τους κανόνες. Αν δεν φέρεις την πραγματική πνοή των νέων ιδεών, αν ακολουθήσεις το παλαιοκομματικό πρότυπο της σέχτας και των ισορροπιών, ειδικά με το κόμμα-συμπίλημα που κουβαλάς με τις χίλιες συνιστώσες, θα βρεθείς σύντομα να έχεις γίνει πάλιουρας και να μη γοητεύεις πια. Σε ό,τι σε αφορά, αυτό δε με προβληματίζει βέβαια, αλλά Αλέξη, εδώ η συγκυρία σε φέρνει σε ένα σταυροδρόμι σπάνιο στη νεώτερη ιστορία. Κάτι ανάλογο με αυτό που αχνοδιαφαίνεται, είχε πετύχει μόνο ο Αντρέας «διασπώντας», των καιρών εκείνων συντρεχόντων, την Ένωση Κέντρου του Μαύρου. Με τη νίκη σου θα νικήσουν αρκετοί, μα πολλοί περισσότεροι θα ηττηθούν στο βατερλώ σου. Και θα είναι οι ήδη παραιτημένοι, εμείς που δεν πιστεύουμε και πολύ στο μέλλον της ανθρωπότητας, μα παρόλα αυτά, ευχόμαστε πως εμείς είμαστε το λάθος. Το ευχόμαστε για τα παιδιά μας.
Πρόεδρε Αλέξη, όποιος ερωτεύεται τη μόδα σύντομα τον παρατά αυτόν τον έρωτα. Βαριέται. Μη γίνεις μόδα πρόεδρε. Κι αν να μη γίνεις μόδα σου στοιχίσει κάποια ποσοστά, σε διαβεβαιώνω πως η αγάπη είναι βαθύτερο συναίσθημα κι ας μη φωτοβολεί τις νύχτες σαν πάλευκα δόντια στον προβολέα. Ακόμα κι αν σου στοιχίσει το προεδριλίκι, θα’ χεις διασώσει το είδος του έρωτα που λέγαμε πριν, εκείνο το οικουμενικό.
Αυτά είχα να σου πω, με τις ευχές μου.
Αναρτήθηκε από
Nomad
at
4.3.08
7
Aπαντήσεις
Eνότητα: Αλλοθι
Ο,τι ψάχνεις βρίσκεις; Μουνάκια και μπλογκερς
Νέος στην ιδέα του ηλεκτρονικού ημερολογίου, δεν είχα καταλάβει τις τεχνικές. Πίστευα πως να διατηρείς ενα σημειωματάριο δημόσιο, σχολιάζοντας τα εσώψυχα των άλλων και τα δικά σου άπλυτα, να γράφεις τα ντραφτ των ιστοριών σου που αν δεν ήταν δημόσιες θα εγκατέλειπες απο βαρεμάρα, ενδεχομένως και να σχολιάζεις κάποια ραγδαία επικαιρότητα, είναι αυτό και μόνον: Κέφι. Ανακαλύπτω λοιπόν έντρομος από την αναλογία με όσα ήξερα έξω από εδώ, φυλές, παρέες, τρόπους προσέλκυσης αναγνωστών, μεθόδους, ίντριγκες, συνομωσίες. Ηχηρά "ονόματα", πχ δεν βάζουν λινκς δίπλα. Αλλοι παραθέτουν 500 μαζεμένα να ξοφλάνε χωρίς γκρίνιες. Αλλοι αναλώνονται σε ανταλλαγές κι άλλοι σε δεινό σχολιασμό άλλων. Αλλοι κόβουν τα σχόλια, ή τα ελέγχουν. Αλλοι αυτοσχολιάζονται και καταμετρούνται, νυχθημερόν, στους μετρητές. Υπάρχουν μεμονωμένοι καβαλάρηδες που ξέρουν για τους μύλους αλλα αδιαφορούν όπως ο πετεφρής, υπάρχουν λιμπρόφιλοι ολκής, υπάρχουν εκκλήσεις σε κοινές δραστηριότητες, εκπρόσωποι κάποιας εξωτικής φυλής των μπλόγκερς, και βέβαια, υπάρχουν κι αυτοί που σχολιάζουν περιφρονητικά τις πρωτοβουλίες των άλλων -μέχρι φυσικά να αναλάβουν κάποιαν οι ίδιοι. Αλλοι προσδοκούν δημοσιογραφία των πολιτών χωρίς καμιά διασταύρωση της φούσκας -και φυσικά μερικές φορές θα πέσουν μέσα. Αλλοι είναι εξεζητημένα προσβλητικοί ή βωμολόχοι, εριστικοί και σνόμπηδες, άλλοι μοιραίες ιουλιέττες σε αναζήτηση καπουλέττων, και τούμπαλιν, άλλοι βοιδάρες που μαθαίνουν κορακίστικα και μερικές φορές, άλλοι σπουδάζουν αλμοδοβάρ σε ηλεκτρονική έκδοση, μερικοί είναι μάντεις δεινών, μα είναι και διαμάντια κρυμμένα στο τίποτα, στο ουδέν, κι είναι και κάποιοι "σχεδόν μπλόγκερς" , σχεδόν εκτοπισμένοι, που προσπαθούν να δημοσιοποιούνται ιδιωτεύοντας, κατασκοποι του δημοσίου αυτοί, δεν θελουν να ξέρει κανείς ότι έχουνε βλογ. Υπάρχουν οι θεόμουρλοι τερμίτες της γνώσης με τα θεματικά μπλογκς, ποίηση, έγκλημα, ταξίδια, αυτόχειρες, αλληλογραφίες, αυτούς τους λατρεύω, με μαθαίνουν πράγματα. Εχω την αίσθηση ότι γι άλλη μια φορά ξεφύγαμε συνδίκτυοι. Ολα αυτα δεν είναι κέφι αλλα τεχνική. Οχι όλα, τα περισσότερα όμως. Κόλησσα προχτές μια ώρα να κοιτάω τι αναζητούσε όποιος με διάβαζε. Μουνάκια αναζητούσε βέβαια ο πλειοψηφίας αναγνώστης. Μουνάκια. Και μοιραία με πετάνε οι συνειρμοί στην ξαπλωτή ανασκελη θέση αυτού που μόλις καταλαβε το αστείο και καγχάζει. Εμένα με βρήκε ο πλειοψηφίας αναζητώντας μουνάκια, για να πέσει πανω στον παβιτς, το χειμωνά, τις εκφράσεις του γιανναρα για την εκπτωση της αγαπης, μια διαστημική ιστορία, ενα πορνοπρωταγωνιστή που καλογέρεψε κι εναν τρελό που είχε ερωτευτεί την αδερφή του. Στον αντίποδα των χιλίων τόσων που έφυγαν όταν διαπίστωσαν τι μουνάκια τους είχα φυλαγμένα, υπάρχουν κάπου 40 αναγνώστες με παραμονή πανω απο ώρα στην ιστοσελίδα. Ε, γιαυτούς τους ανθρώπους γραφω. Χρειαζόταν να κάνω κάποιο τέχνημα για να βρεθούν; Δεν πιστεύει κανείς σαν κι εμένα πως ό,τι ψάχνεις δεν το βρίσκεις, σε βρίσκει; Εσας βρε τεχνίτες της βλογοποίησης, συνειδητοποιείτε τι ζητούν κατά πλειοψηφία όσοι σας βρίσκουν; Δεν ξέρω τι νόημα έχει για κάποιους η agb των βλογ, κι η εσωτερική τους ποιοτική διάσταση της ποσότητας, τι ωφελήματα εισπράττουν, τι χαρά τους αποδίδει η μεθόδευση κι η μετατροπή ενός δημιουργού χάους σε κάτι ανόητο όπως "η φυλή" των βλόγκερς. Αυτό που ξέρω είναι πως δεν είδα κέφι. Εστω κι αν το "κέφι", για τη γραφή, μεταφράζεται σε απελπισία, ίμερο, λεξοπάλη (η λεξοτανίλ, παίζεται) Αλλα οι λέξεις σας δεν μου καρφώνονται πια σαν πρόκες. Ασχετο: Ο Μάκης έχει ντοκουμέντα για τις μίζες του Μίνωα σε Γραμμική Α. (Ξέρω, δεν κολλάει αλλά θα φέρει κλικζ)
Αναρτήθηκε από
Nomad
at
11.2.08
5
Aπαντήσεις
Eνότητα: Αλλοθι
Για τα παιδάκια με τα ροπαλάκια
Ανακοίνωση οργανώσεων Μόνο από καθαρή τύχη το Σάββατο 2 Φλεβάρη δεν είχαμε νεκρούς. ΜΑΤ και Χρυσή Αυγή, συνεργαζόμενοι άψογα, χτύπησαν με μανία τους αντιφασίστες διαδηλωτές. Οι μεν πρώτοι άνοιγαν το δρόμο με την ρίψη χημκών, ώστε οι δεύτεροι με μαχαίρια, σιδερολοστούς κ.λ.π. να απειλήσουν ζωές. Ένας μάλιστα από τους αντιφασίστες διαδηλωτές μαχαιρώθηκε (ο Κ.Κουνενάκης), ενώ ήταν ήδη αιμόφυρτος στο έδαφος από χτύπημα με λοστό στο κεφάλι! Οι εγκληματίες και επίδοξοι δολοφόνοι, μέχρι αυτή την στιγμή παραμένουν ασύλληπτοι. Αυτό αποτελεί πρόκληση στην νοημοσύνη μας. Οι τηλεοπτικές και άλλες εικόνες είναι οι αδιάψευστοι μάρτυρες της πραγματικότητας. · οι Χρυσαυγίτες χτύπησαν τους διαδηλωτές μαζί με τα ΜΑΤ. · τα ΜΑΤ «άνοιξαν» τις γραμμές τους για να αφήσουν χώρο στην δολοφονική εφόρμηση των Χρυσαυγιτών. · μπροστά στα μάτια των ΜΑΤ οι Χρυσαυγίτες έβγαλαν, κράδαιναν και τελικά χρησιμοποίησαν μαχαίρια. · μπροστά στα μάτια των ΜΑΤ μαχαίρωσαν διαδηλωτές και έστειλαν πέντε άτομα στο νοσοκομείο. · μετά επέστρεψαν πίσω από τις γραμμές των ΜΑΤ, και όλοι μαζί με σχεδόν «συναδελφική» εγκαρδιότητα, αφού …επιτέλεσαν το έργο τους, επέστρεψαν στην πλατεία Κολοκοτρώνη. Όπου σύμφωνα με καταγγελίες αυτόπτη μάρτυρα (Θ.Κάραλης), μέρος των δυνάμεων των ΜΑΤ, βοήθησαν τους Χρυσαυγίτες να φορτώσουν τον στρατιωτικό εξοπλισμό τους σε φορτηγάκι. · τελευταία εικόνα των αυθαιρεσιών ήταν αυτή των προπηλακισμών και της απρόκλητης βίας των δυνάμεων των ΜΑΤ, ενάντια σε διαδηλωτές που αποχωρούσαν ειρηνικά από τον χώρο. Η ευθύνη βαραίνει την φυσική και πολιτική ηγεσία της αστυνομίας, το υπουργείο εσωτερικών που δίνει τις σχετικές εντολές, και συνολικά την κυβέρνηση! Οι οποίοι έδωσαν την άδεια τους για την πραγματοποίηση της φασιστικής σύναξης των δολοφόνων! Την ίδια ώρα επισημαίνουμε ότι: · η ένταξη του ΛΑΟΣ στην βουλή, με εκπροσώπηση βουλευτών με δηλωμένο ακροδεξιό παρελθόν, · οι αντιμεταναστευτικές και αντιπροσφυγικές πολιτικές της κυβέρνησης (τρανό παράδειγμα η επιχείρηση-σκούπα στην Πάτρα), · η επιλογή της ατιμωρησίας όσων κρατικών λειτουργών έχουν καταγγελθεί για βασανιστήρια ή όποιες παραβιάσεις δημοκρατικών δικαιωμάτων, · η πολιτική επιλογή της έντασης της καταστολής, κάθε φορά που η κυβέρνηση βρίσκεται αντιμέτωπη με την κοινωνική αμφισβήτηση των πολιτικών της (φοιτητικό κίνημα πέρσι), δημιουργούν το έδαφος, ώστε οι φασιστικές ομάδες να επιχειρούν τον μόνο ενεργότερο ρόλο που μπορούν να έχουν, αυτόν των εγκληματικών επιθέσεων. Αποτελεί πρόκληση η στάση αστυνομικών αξιωματούχων να επικαλούνται «ελαφρυντικά» ή «λάθη». Τα επαναλαμβανόμενα «λάθη» συγκροτούν πολιτική στάση! Η επικοινωνία, η συνεργασία, και η αλληλεγγύη μεταξύ φασιστικών ομάδων και τμημάτων των δυνάμεων ασφαλείας, είναι μια αναντίρρητη πραγματικότητα! Τελεία και παύλα! Η πραγματικότητα κραυγάζει για όποιον έχει αυτιά και ακούει! Η ταυτότητα της Χρυσής Αυγής, συγκροτείται από τα ποινικά μητρώα μιας –μικρής ακόμα- συμμορίας δολοφόνων. Μια συμμορία που απειλεί τον καθέναν και την καθεμιά από μας που διαφέρει, στην γλώσσα, στο χρώμα, στην καταγωγή, στην ιδεολογία. Εκατοντάδες επιθέσεις τα τελευταία χρόνια δεν φτάνουν; 20 επιθέσεις μέσα στους τελευταίους 6 μήνες μόνο, δεν φτάνουν; Το γεγονός ότι ο γραμματέας της, Ν. Μιχαλολιάκος, έχει καταδικαστεί και φυλακιστεί 2 φορές για κατοχή εκρηκτικών υλών τη 10ετία του ‘70, δεν είναι αρκετό; Ότι ο τότε υπεύθυνος οικονομικών της Χρυσής Αυγής Χ.Κουσουμβρής καταδικάστηκε και φυλακίστηκε για ένοπλη ληστεία στην Καλαμάτα το 2001 δεν λέει τίποτα; Ότι ο υπαρχηγός της, Περίανδρος Ανδρουτσόπουλος, καταδικάστηκε πέρυσι σε 21 χρόνια φυλακή για τη δολοφονική επίθεση ενάντια στο μέλος του Κ.Σ. της ΕΦΕΕ, Δ.Κουσουρή, ούτε αυτό τους λέει τίποτα; Ότι το φθινόπωρο του 2005 μετά από πυροβολισμούς που έπεσαν από τα γραφεία της Χρυσής Αυγής επί της Σολωμού, σε έρευνα βρέθηκε ένα «πλούσιο» οπλοστάσιο, ούτε αυτό άραγε σημαίνει τίποτα; Απαιτούμε, εδώ και τώρα * Να συλληφθούν οι ένοχοι που χτύπησαν αντιφασίστες διαδηλωτές. * Να τιμωρηθούν οι υπεύθυνοι των ΜΑΤ που συμμετείχαν στην κοινή επίθεση αστυνομίας και Χρυσής Αυγής. * Να ξεκινήσει άμεσα δημόσια έρευνα για τις σχέσεις ανάμεσα στις φασιστικές ομάδες και τα σώματα «ασφαλείας». * Με βάση το νόμο 927/79, για την πρόκληση ρατσιστικού μίσους και εγκλημάτων, αλλά και τις καταδίκες ηγετικών στελεχών και μελών της, να κλείσουν τα γραφεία και η εφημερίδα της Χρυσής Αυγής. Για να μη μπορούν οι φασίστες να επικαλούνται την αναγνώριση της νομιμότητάς τους από τον Άρειο Πάγο και να οργανώνουν εκδηλώσεις που καταλήγουν σε μαχαιρώματα. Τέλος καλούμε τα συνδικαλιστικά όργανα των δημοσιογράφων αλλά και κάθε εργαζόμενο στα ΜΜΕ να απαιτήσει να σταματήσει η προκλητική προβολή των φασιστών από τα κανάλια, που προσβάλει καθέναν και καθεμιά από μας, αλλά πιστεύουμε και τους ίδιους. Επαναλαμβάνουμε για μια ακόμη φορά: Οι φασίστες δεν είναι μια ακόμη πολιτική άποψη που πρέπει να ακουστεί, αλλά μια συμμορία δολοφόνων που προσπαθεί να οργανωθεί και να δυναμώσει ώστε να απειλήσει ευθέως τις κατακτήσεις και τις ελευθερίες του εργατικού κινήματος, της νεολαίας και ολόκληρης της κοινωνίας. ΔΕΝ ΘΑ ΤΟ ΕΠΙΤΡΕΨΟΥΜΕ! ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ! ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ ΦΑΣΙΣΜΟΣ! ΥΠΟΓΡΑΦΟΥΝ: * ΑΔΕΔΥ * ΟΛΜΕ * Δίκτυο για τα πολιτικά και κοινωνικά δικαιώματα * Δίκτυο κοινωνικής υποστήριξης προσφύγων και μεταναστών * Νεολαία ενάντια στο Ρατσισμό στην Ευρώπη-YRE * Kίνηση Απελάστε το Ρατσισμό * Κυριακάτικο Σχολείο Μεταναστών * Ελληνικό Κοινωνικό Φόρουμ * ΑΝΤΙΓΟΝΗ - Κέντρο Πληροφόρησης και Τεκμηρίωσης για το Ρατσισμό, την Οικολογία, την Ειρήνη και τη Μη Βία * Ελληνικό Φόρουμ Μεταναστών * Ομάδα δικηγόρων για τα δικαιώματα προσφύγων και μεταναστών * Νεολαία ΣΥΝ * Τμήμα Δικαιωμάτων του ΣΥΝ * ΟΚΔΕ/Σπάρτακος * ΔΕΑ * ΞΕΚΙΝΗΜΑ * ΚΟΚΚΙΝΟ * ΑΚΟΑ * ΚΟΕ * ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΩΝ – ΔΟΥΡΕΙΟΣ ΤΥΠΟΣ Κι εγώ προσυπογράφω, με την παρατήρηση ότι δεν συμφωνώ με τα μπολντ. Ακόμα και που είναι όπως περιγράφεται ο φασισμός, θεωρώ οτι πρέπει να έχει δικαίωμα στο λόγο ακριβως για να μπορούμε να τον αρνηθούμε δημοκρατικά. Δεν μπορείς να πολεμάς το φασίστα με τα ίδια όπλα που σε πολεμάει. Αυτό μου θυμίζει την κινεζικη παροιμία "όποιος πολεμάει για καιρό με τους δράκους γίνεται δράκος" Θα το κατανοούσα ίσως σε καιρούς που ο φασισμός έχει επικρατήσει, όχι όμως τώρα που βρίσκεται στο περιθώριο της κοινωνίας παρά τα εφιαλτικά ξεσπάσματά του. Διαφορετικά δε βρίσκω μεγάλη διαφορά απο το να κοπανάς έναν αριστερό με καδρόνι (τάχα μου ιστό σημαίας) ή έναν φασίστα. Το καδρόνι σκέτο δεν κάνει τη διαφορά.
Αναρτήθηκε από
Nomad
at
5.2.08
2
Aπαντήσεις
Eνότητα: Αλλοθι
Γιατί δεν θέλω να θέλω
Εξ αφορμής, http://xpsilikatzoy.wordpress.com/2008/01/30/0130012008/ Δεν θέλω να δω το ντιβιντι γιατί είμαι σνομπ. Προς τον εαυτό μου. Θέλω, εαν ξεπέσει στην επιθυμία, να τον σνομπάρω. Να του υπενθυμίσω το νταντα, το τίποτα, να βγω στην πλατεία και να τον γιουχάρω που θά'ναι κάλπης. Θέλω να μαλακιστώ με τσόντες εθελούσιες, με φιλοσοφίες, με σχέσεις, με τα ιερά και τα όσια (επίσης θέλω να διαβάζω μαλακίες που και που για να θυμάμαι πόσο η έπαρση υποστέλει τη σκέψη) μα πάνω από αυτά θέλω να ιδιωτεύω ανερυθρίαστα, να δημοσιοποιούμαι κατ' επιλογήν και να μπορει ο κάθε άνθρωπος να κάνει το ίδιο. Δεν θέλω να δω αυτό το συγκεκριμένο ντιβιντι ακριβώς γιατί μέσα μου θέλω. Δεν θέλω να θέλω.
Αναρτήθηκε από
Nomad
at
1.2.08
0
Aπαντήσεις
Eνότητα: Αλλοθι
Θέλεις ή δεν θέλεις να δεις το (ροζ) dvd;;;
Αν δεν θέλεις:
http://giaskepsou.blogspot.com/2008/01/dvd_29.html
http://elawyer.blogspot.com/2008/01/blog-post_30.html
http://abttha.blogspot.com/2008/01/blog-post_30.html
http://key-em.blogspot.com/
K. κ.σ-μ, ευχαριστώ για την ενημέρωση. Θεωρώ ότι απάντησα στην ερώτησή σας.
Αναρτήθηκε από
Nomad
at
31.1.08
3
Aπαντήσεις
Eνότητα: Αλλοθι
Mirror
Μια μέρα, μέσα στο σπίτι, τοποθέτησα τον αγαπημένο μου φύκο μπροστά στον αγαπημένο μου καθρέφτη. Ο καθρέφτης μου είχε αρρωστήσει και δεν καθρέφτιζε. Τίποτα δεν έδειχνε, ό,τι κι αν έβαζα μπροστά του. Προσπάθησα να τον συνεφέρω με χαμογελαστές φωτογραφίες και πολύχρωμα φορέματα, έπαιξα κουκλοθέατρο κι έπειτα λιτάνευσα μπροστά του, αλλά αρνιόταν να τα καθρεφτίσει.
Με τον φύκο είμαστε επίσης φίλοι απο παλιά. Του μιλάω συχνά. Ηλπιζα ότι αυτός θα κατόρθωνε να συνεφέρει τον καθρέφτη με την πραότητά του. Κι όμως, τίποτα δεν συνέβαινε. Μια μέρα, εκνευρισμένος απο την παρατεινόμενη αρρώστια του καθρέφτη, στάθηκα ανάμεσα τους και τους απήγγειλα Σύλβια Πλαθ:
Mirror
I am silver and exact. I have no preconceptions.Whatever I see I swallow immediatelyJust as it is, unmisted by love or dislike.I am not cruel, only truthful-The eye of the little god, four cornered.Most of the time I meditate on the opposite wall. It is pink, with speckles. I have looked at it so longI think it is a part of my heart. But it flickers.Faces and darkness separate us over and over.Now I am a lake. A woman bends over me,Searching my reaches for what she really is.Then she turns to those liars, the candles or the moon.I see her back, and reflect it faithfully.She rewards me with tears and an agitation of hands.I am important to her. She comes and goes.Each morning it is her face that replaces the darkness.In me she has drowned a young girl, and in me an old womanRises toward her day after day, like a terrible fish.
Το φυτό εμεινε καιρό εκεί σιωπηλό και σκεφτόταν τα λόγια μου. Ωσπου ένα πρωί, τη στιγμή που μπήκα ανάμεσά σε κείνο και στον καθρέφτη για να το ποτίσω, μας τραγούδησε Δεληβοριά:
Έχω μπροστά μου συνεχώς έναν καθρέπτη που με εμποδίζει ότι είναι πίσω του να δω Δεν έχω δει ποτέ μου ποιο μεγάλο ψεύτη και το χειρότερο είναι όμοιος εγώ Δείχνει πολύ καλός ενώ εγώ δεν είμαι δείχνει κακός ενώ δεν είμαι ούτε αυτό Όσοι μου λένε "φίλε όπως είσαι μείνε" είναι όσοι χάψαν τον αντικατοπτρισμό Έναν καθρέπτη συνεχώς έχω μπροστά μου Πάνω του πέφτει και ραγίζεται η καρδιά μου Πάνω του πέφτει και ραγίζεται η καρδιά μου Έναν καθρέπτη συνεχώς έχω μπροστά μου Αντανακλά αυτά που θέλουν οι γυναίκες και έτσι τις πείθει ότι ’μαι το άλλο τους μισό Μπροστά του γδύνονται του λεν γλυκές κουβέντες πίσω από το τζάμι εγώ ολομόναχος κοιτώ Κάνει παιχνίδι ως και με τα πρότυπα μου τις θείες φωνές που μου μιλούσανε παιδί Τις φέρνει απέναντί μου και στα κυβικά μου πάω να τις φτάσω και τσουγκρίζω στο γυαλί Έναν καθρέπτη συνεχώς έχω μπροστά μου Πάνω του πέφτει και ραγίζεται η καρδιά μου Πάνω του πέφτει και ραγίζεται η καρδιά μου Έναν καθρέπτη συνεχώς έχω μπροστά μου Ξέρω πως όλοι πια πιστεύουν σε καθρέπτες σε οθόνες, φωτοτυπίες και προβολείς Μέχρι παιχνίδια έχουν βγάλει που οι παίκτες ζούνε σε μια γυάλα και τους βλέπουμε όλοι εμείς Μα εγώ θα κάνω τον καθρέπτη μου κομμάτια ξέρω ότι αυτόν που κρύβει πίσω του είσαι εσύ Εσύ που ψάχνεις μεσ' στα μαύρα σου τα μάτια να καθρεφτίσεις μόνο εμένα στην ζωή
Τότε ο καθρέφτης ξεθάμπωσε κι έδειξε αυτό:
(μεταφορά απο αλλού, γραμμένο πέρσι τέτοια εποχή)
Αναρτήθηκε από
Nomad
at
28.1.08
0
Aπαντήσεις
Eνότητα: Αλλοθι
Το αθάνατο άλλοθι
H αθανασία του βρισκόταν στο μέλλον. Καβάλα στο βέλος του χρόνου, σε κάθε σημαδούρα πρωτοχρονιάς θυμόταν να θυμηθεί πως όσα εκτείνονταν στην ουρά του βέλους δε μπορούσαν πια να αλλάξουν, μπορούσαν όμως να αποτελούν μια πραγματικότητα διανοητική όσος χρόνος κι αν περνούσε. Ολα είναι μια κατάσταση μυαλού δε λέμε; Ιδίως η αθανασία. (Για να λέμε την αλήθεια, ο χρόνος δεν περνάει. Ο χρόνος είναι εκεί, όπως και οι διαστάσεις του χώρου. Εμείς περνάμε από το χρόνο πάντα προς την ίδια κατεύθυνση. Τον διαβαίνουμε, όπως ακριβώς διαβαίνουμε τα μέτρα που χωρίζουν το σαλόνι από το κρεββάτι και προς την ίδια κατεύθυνση πάντα, όπως καταδυόμαστε στα βάθη που χωρίζουν τις ζωές μας) Για να γίνεις αθάνατος χρειάζεται οι πράξεις σου, οι παραλείψεις σου, τα λόγια σου και η επιρροή σου στις ζωές των άλλων να αφήσουν ίχνη τόσο βαθειά, που ακόμα κι όταν εσύ θα εξαφανιστείς εκείνα να δείχνουν πως πέρασες. Με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, αθάνατος γίνεται ο βιαστής ενός ανήλικου όσο κι ο αληθινός του δάσκαλος. Με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, αυτός που σου δίνει το μοναδικό χαστούκι της ζωής σου μένει εξίσου αθάνατος με εκείνον που σου δίνει το μοναδικό φιλί.Κι αυτός που χαράζει τη σκέψη σου δεν ξεχνιέται ποτέ. (Οι περισσότεροι, εδώ που τα λέμε, είμαστε τυχεροί που γκρινιάζουν για την έλλειψη απόλυτης χαράς. Περισσότερα τα φιλιά από τα χαστούκια μας. Περισσότεροι οι γελαστοί αθάνατοί μας από τους μίζερους.) Παραμονή μιας ακόμα πρωτοχρονιάς, σκεφτόταν ότι ολόκληρη η αθανασία του βρισκόταν στο μέλλον. Αν πέθαινε τώρα δε θα γινόταν αθάνατος πραγματικά. Σε μια γενιά, τη δικιά του γενιά, θα είχε ξεχαστεί απ’ όλους και ο άνεμος θα είχε εξαφανίσει οριστικά το πέρασμά του από τη γη. Οταν θα πέθαινε η μανα του, η γυναίκα του και δυό-τρεις ακόμα φίλοι και φίλες, θα πέθαινε κι εκείνος. Οριστικά. Ο μόνος τρόπος για να περάσει το βέλος του χρόνου καβάλα στην αθανασία του, ήταν να κατορθώσει να μείνει αθάνατος σε περισσότερες γενιές. Αθάνατος είναι ο Πλάτων, αλλά αθάνατος είναι κι ο παππούς εκείνος που το παρατσούκλι του έγινε το όνομά σου, αθάνατος είναι κι εκείνος ο πρόγονος που στους δύσκολους καιρούς έπραξε κάτι ηρωικό, η ακόμα κι εφιαλτικό –μόνο που τότε την αθανασία του την κρύβεις. Αθάνατη είναι η μνήμη. Ομως δεν ήταν μεγάλος καλλιτέχνης, πολιτικός, αθλητής, δεν ήταν καν ένας Τσόμσκι της καθημερινοτητας, ένας Ζορμπάς των σαλονιών, μια αξιοπρεπής αντίφαση, ώστε το στίγμα του (μαζί με τη ματαιοδοξία του) να διαιωνιστούν. Δεν ένοιωθε πως θα μπορούσε να κερδίσει την αθανασία με κάποιο επίτευγμα, όπως τον παρακινούσε το ρομπότ στη διαφήμιση. (Με την ευκαιρία, έβαλε κι ένα ουισκάκι) Για να γίνει αθάνατος θα έπρεπε να μεγαλώσει τα παιδιά του και να αντέξει ώσπου να γεννηθούν ίσως τα εγγόνια του. Για να μεγαλώσει τα παιδιά του όμως, θα έπρεπε να θέλει να το κάνει. Για να θέλει να το κάνει θα έπρεπε να θέλει να ζει. Για να θέλει να ζει, θα έπρεπε να νοιώθει μια χαρά στη ζωή. Και πέρα από τα παιδιά του, εδώ και καιρό δεν την ένοιωθε. Τότε διερωτήθηκε γιατί δε μπορούσε να νοιώσει χαρά. Πραγματική χαρά. Αυθεντική. Απο εκείνη που σε κάνει να χοροπηδήξεις στη λακκούβα της βροχής. Και η απάντηση που έλαβε στην οθόνη του υπολογιτή όπου διατύπωνε το ερώτημα (πολλοί δεν γνωρίζουν ότι ένα απο τα χαρακτηριστικά του καινούργιου γουόρντ είναι ότι τη στιγμή που πλητρολογείς την ερώτηση ο αυτόματος απαντητής καταγράφει την απάντηση) ήταν προστακτική: -Σταμάτα να κατασκευάζεις μνήμες. Ετσι του μίλησε ο Αμπουλάφια (συγχωρήστε του την απουσία ευρηματικότητας στην ονοματοδοσία του υπολογιστή του, φανταστείτε πως τη σκύλα του την ονόμασε Μπόνι το δε πέος του βαφτιζόταν κατά καιρούς και μέ άλλο όνομα, πεισματικά θέμα της νονάς αυτό κι έτσι ο ίδιος χαιδευτικά και κατ' ιδίαν το αποκαλούσε πολυώνυμο) Τα δάχτυλά του διατύπωσαν την επόμενη αντίρρηση: -Πως είναι δυνατόν να ζήσει κανείς αν δεν κατασκευάζει μνήμες; Τότε η οθόνη άστραψε και βρόντηξε. -Ε τότε φρόντισε να επινοείς τις όμορφες μνήμες. Οι προφητείες που θα εκπληρώσεις να είναι χρωματιστές και φουρφουλωτές με πολλά στρας σαν τα κόκκινα παπούτσια της κόρης σου. Επινόησε τη χαρά σου αντί να διηγείσαι τη θλίψη σου στον εαυτό σου. Σταμάτησε να γράφει. Φαντάστηκε εναν βραχόκηπο με καταρράκτη που καταλήγει σε λιμνούλα με νούφαρα, 5-6 τίνγκι μπελ (όλες γκομενάρες) το λόττο, αγκαλιές παιδιά γκαζόν κωλοτούμπες και...Προσπάθησε να φανταστεί 5-6 ρωσσίδες. Τίποτα. Φαντάστηκε ένα γέλιο της. Εδω ξανακοίταξε την οθόνη. Ενα γέλιο της... Πόσο του είχε λείψει εκείνο το γέλιο... Νάτο! Οπως έπαιρνε χρησμούς απο τα βιβλία, τώρα θα έπαιρνε απο τον υπολογιστή. Πάτησε το κουμπί που εντοπίζι το βέλος του ποντικιού στην οθόνη. Ηταν ξεχασμένο στη μπάρα του γουόρντ, ακριβώς στο «χελπ» Πάτησε. Χωρίς να το καταλάβει, ο κέρσορας πήγε πάνω στο Detect and repair. Το πάτησε. «Θα εντοπίσει και θα επιδιορθώσει αυτόματα τα λάθη...», τον πληροφόρησε ο γουόρντ. Αστραπή. Φλασιά στο θολωμένο μυαλό του. Ο γουόρντ μπορεί να ταξιδέψει στο χρόνο! Detect and repair. De-tect and re-pair!!! Το μυαλό του άρχισε να δουλεύει τρέχοντας. Εντόπιζε, εντόπιζε, εντόπιζε... ναι ναι, έφταιγε αυτό...Κι αυτό...Κι αυτό... Σε λίγη ώρα είχε εντοπίσει και περιγράψει το πρόβλημα. Ριπέρ; Τώρα είχε τη λύση. Με ένα χαμόγελο μέχρι τα αυτιά ήξερε τώρα, χάρη στις νέες δυνατότητες του γουόρντ (μπράβο κ.Γκέιτς) πως να γίνει αθάνατος και πως να στείλει μια χρονοκάψουλα να διορθώσει τα λάθη του. Αυτα τα δυό συνδέονταν πάντα, πως δεν το έβλεπε τόσο καιρό; Και γιατί δεν ήταν καλλιτέχνης; Τι γεννάει την τέχνη αν όχι η απουσία του γέλιου, εκείνου του γέλιου; Και τότε θυμήθηκε τη φράση εκείνου του γλύπτη: "Η αφροδίτη υπήρχε πάντα μέσα στο βράχο, εγώ απλά την απελευθέρωσα". Αρα η τέχνη΄, εαν υπήρχε, πάντα υπήρχε μέσα του, και η απουσία του γέλιου την ξεγεννούσε, να γιατί δε χαιρόταν, γιατί ένοιωθε τις ωδίνες και... Ανακουφίστηκε, πήρε βαθειά ανάσα, σκέπασε τα παιδιά, έβαλε καινούργιο ποτό, επέστρεψε στον υπολογιστή κι άνοιξε νέο, λευκό φύλλο εργασίας. Κάθισε να το κοιτάει, άναψε τσιγάρο (εορταστικό, με λίγη καλαματιανή μέσα) και σκέφτηκε ότι οι επέτειοι του χρόνου είναι πολύ καλές, επειδή συμβαίνουν κάτι τέτοια απροσδόκητα που σου ανοίγουν τα μάτια. Τώρα που έλυσε το μικροπρόβλημα της αθανασίας του, είχε να αντιμετωπίσει το πραγματικό, το βαθύτερο πρόβλημα. Βαριόταν! Αποφάσισε να αναβάλει για του χρόνου.
:)
Καλή χρονιά σε όλους.
Αναρτήθηκε από
Nomad
at
31.12.07
0
Aπαντήσεις
Γράφω επειδή διαβάζεις
Ελευθερία στην έκφραση.
Αν ήθελες να γράφεις ελεύθερα, να πεις αυτά που έχεις να πεις χωρίς μάσκες και καμουφλάζ, ο μόνος τρόπος που υπάρχει είναι να τα γράφεις με μολύβι σε τετράδιο που θα φυλάς κλεισμένο στο πιο μυστικό σου συρτάρι και ποτέ κανείς δε θα τα διαβάσει. Από τη στιγμή που επιλέγεις να εκφράσεις τις σκέψεις σου δημόσια, μονάχα δυό πιθανότητες υπάρχουν να μην τις μασκαρέψεις: να είσαι αγιος, ή να μην αγαπάς κανέναν.
Τρομερό δεν είναι; Αν αγαπάς, σ’ αυτόν ακριβώς που αγαπάς οφείλεις –όπως το λέω, οφείλεις- να μη δίνεις πρόσβαση στο γκρεμό του μυαλού σου. Δε μπορείς ν αφήσεις τα παιδιά σου να τσακιστούν εκεί πέρα. Οσο οι σκέψεις σου είναι ανταριασμένες οφείλεις να κρατάς τους αγαπημένους σου μακριά τους. Μονάχα οι «τυχεροί» άγνωστοι θα έχουν πρόσβαση σ’αυτές, και ίσως δουν κάποιο κομμάτι του εαυτού τους εκεί μέσα.
Και πάλι όμως, την ίδια στιγμή που επιλέγεις να δημοσιοποιείς τις σκέψεις σου, τις μασκαρεύεις. Όλα αυτά που σε απασχολούν συμβαίνουν σε άλλους, συμβαίνουν παλιά, συμβαίνουν σε εξωγήινους, συμβαίνουν ωραιοποιημένα, γιατί πάντα θα φοβάσαι μήπως από το μάτι του αγνώστου πίσω ξεπροβάλει, κατά σύμπτωση –εσύ δεν είσαι που πιστεύεις πως όλα στην αρχή είναι τύχη; - κάποιο αγαπημένο βλέμα.
Τότε όλη σου η εξομολόγηση, αν δεν είναι ωραιοποιημένη, θα μεταβληθεί σε όπλο, σε νάρκη που θα εκπυρσοκροτήσει μόλις πατηθεί και θα σκοτώσει όχι οποιονδήποτε, αλλά ακριβώς εκείνον για τον οποίον έγραφες όλα αυτά, για να λυτρωθείς, κατά κάποιον τρόπο έστω, από τις τύψεις σου και τις ανεπάρκειές σου να είσαι ένας, μονάχα ένας, να μη διασπαρείς, να είσαι πάντοτε αυτός ο ένας που κάποτε αγαπήθηκε, να μη μεταβληθείς.
Σκέφτομαι ότι το μεγαλύτερο τμήμα της λογοτεχνίας συνοψίζεται στη διάσημη φράση του Φλωμπερ για το πιο διάσημο δημιούργημά του, τη μαντάμ Μποβαρύ: «Η Εμμα Μποβαρύ είμαι εγώ»
Γράφω, δηλαδή είμαι άλλος. Όπως ακριβώς ζω δηλαδή. (Πεσσόα) Πίσω από μένα, πίσω απ τις λέξεις που διαβάζεις τώρα αναγνώστη, υπάρχει ένας άνθρωπος που εσύ γνωρίζεις μόνο τη μάσκα του κι οι οικείοι του μονάχα τη σάρκα του και τις πιο αφοσιωμένες του σκέψεις. Έτσι λειτουργεί η αγάπη, αρνείται να κανιβαλίσει την ευτυχία χάριν τάχα μου κάποιας αλήθειας, που όλοι ξέρουμε πως επειδή είναι πρόσκαιρη, αν εξακοντιστεί σαν όπλο θα σκοτώσει. Το τεντωμένο σκοινί της ακροβασίας του, ελάχιστοι το ξέρουν, ακόμα κι εσύ μόλις που υποθέτεις από τι υλικό είναι φτιαγμένο και σε ποιον γκρεμό από πάνω εκτείνεται. Κι όμως, αυτό είναι που παράγει τις ιστορίες, κι αυτό είναι που στο τέλος, είτε θα σπάσει είτε θα τον οδηγήσει, επιτέλους, στη σιωπή.
Μη γελιέσαι φίλε που διαβάζεις. Η ανάγκη να γράψει κανείς γίνεται πραγματικά πιεστική όταν παύει να ζει, κι όταν μέσα του παλεύουνε δυο κόσμοι ασυμβίβαστοι. Το ιδανικό του ευτυχισμένου ανθρώπου είναι να καθεται σιωπηλός. Επιτέλους να μη νοιώθει την ανάγκη να μιλήσει για το μέσα του. Όταν τη νοιώθει δεν είναι ευτυχισμένος. Εξ ορισμού. Αλλά τότε οι ιστορίες τον επισκέπτονται και τον επιλέγουν. Εκείνες οι ιστορίες που μπορούν μέσα του να βρουν τα κατάλληλα εκφραστικά μέσα για να διατυπωθούν, μονάχα εκείνες τον επιλέγουν. Γιατί λοιπόν κανείς επιλέγει τη μεταμφίεση από την εξομολόγηση στον ίδιο του τον εαυτό, προκειμένου να μισοεξομολογηθεί στον άγνωστο;
Νομίζω πως καμιά εκμυστήρευση, καμιά ιστορία που δεν κοινοποιείται, καμιά νουβέλα φυλαγμένη σε συρτάρι και μυθιστόρημα αδημοσίευτο, δεν μπορεί να ανακουφίσει πραγματικά. Μυστικό που το ξέρει μόνο ένας δεν είναι μυστικό, όπως κι όταν το ξέρουν περισσότεροι από δύο. Η κοινολόγηση και μεταποίηση των απόκρυφων σκέψεων είναι νομίζω που θεμελιώνει τη λογοτεχνία και, αν είμαστε τυχεροί, σώζει αυτόν που διηγείται από την τρέλα.
Γι αυτό σε ευχαριστώ αναγνώστη.
Αναρτήθηκε από
Nomad
at
27.12.07
4
Aπαντήσεις
Eνότητα: Αλλοθι
Πες μου αλήθειες
Όταν κάποιος πάθει δηλητηρίαση από γάλα:
«Χιλιάδες άνθρωποι πίνουν γάλα, αλλά δεν παθαίνουν δηλητηρίαση»
Όταν κάποιος κινδυνεύει να πνιγεί:
«Δεν σε έσπρωξα εγώ. Απλά σε κάλεσα για μπάνιο»
Όταν κάποιος περιμένει πάρα πολύ:
«Εσύ δέχτηκες να μπεις στην αναμονή»
Όταν κάποιος χαίρεται με τη χαρά μας ενώ παράλληλα βιώνει τη θλίψη του:
«Κατσουφιάζω όταν υποφέρεις και δε μπορείς να χαίρεσαι μόνο για τη χαρά μου»
Όταν κάποιος καταδικαστεί σε θανατική ποινή:
«Η απόδραση τιμωρείται με θανατική ποινή»
Όταν πρέπει να χειρουργήσεις κάποιον:
«Εμένα με ενδιαφέρει να πετύχει η εγχείριση. Η επιβίωση του ασθενούς είναι δικό του θέμα»
Όταν κάποιος διψάει ενώ εμείς πίνουμε αργά και απολαυστικά δροσερό νερό:
«Μάθε να περιμένεις»
Όταν κάποιος βρίσκεται σκαλωμένος σε απότομο βράχο και κινδυνεύει να τσακιστεί:
«Έλα λίγο δεξιά, έχει πλάτωμα. Συγνώμη που δε σου δίνω το χέρι, αλλά μόλις τα έπλυνα»
'Οταν κάποιος γκρινιάζει ότι του λείπεις:
"Τον Μανώλη που τον αγαπάω, εχω να τον δω 6 μήνες"
Αναρτήθηκε από
Nomad
at
2.12.07
0
Aπαντήσεις
Eνότητα: Αλλοθι
Η επανάσταση της σιωπής
Νομίζεις πως αν καθίσεις μπροστά στο τετράδιο (τώρα στον υπολογιστή) θα βγουν όλες πειθήνιες και θα συνταχθούν, θα στοιχίζονται φρόνιμα η μια πίσω απ την άλλη, κι όλες μαζί θα αποδώσουν το υψηλόν-νομίζεις-νόημα που περικλείεται στις σκέψεις σου. Και τρως τα μούτρα σου. Όσο οι λέξεις κατέρχονται κι εμφανίζονται μπροστά σου, συνειδητοποιείς πως δεν υπάρχει κανένα νόημα, πόσο μάλλον εκείνο το «υψηλόν».
Είναι η επανάσταση της σιωπής.
Όσο κι αν δεν πιστεύεις στη σιωπή, όσο κι αν ξέρεις καλά πως σπάνια υποκρύπτει κατανόηση και συνηθέστερα σημαίνει αδυναμία και παραίτηση, αυτές τις στιγμές της επανάστασής της δεν μπορείς να τις πολεμήσεις. Το βλέπεις στις λέξεις σου, που λένε τελείως διαφορετικά πράγματα από αυτά που λένε οι σκέψεις σου.
Οι σκέψεις αρνούνται να τυποποιηθούν, να βγουν από το κεφάλι, να εκφραστούν. Πόσο μάλλον να τις επικοινωνήσεις. Κι έτσι μιλάς γι αυτή τη δυσχέρεια, όχι για τις ίδιες. Εκείνες επιλέγουν το ανέκφραστο για να παραμείνουν δικές σου, φοβούνται πως αν εκτεθούν στον κόσμο θα πεθάνουν, ναι, φοβούνται το θάνατο μερικές φορές οι σκέψεις και φωλιάζουν, κλείνουν τα μάτια και προσεύχονται να υπήρχε κάτι να προσευχηθούν, γίνονται ικέτιδες, ντροπιασμένες ζητιάνες, σημαδεμένοι φορείς της επανάληψης και της εμμονής, αρρωσταίνουν και ψάχνουν το φάρμακο στο ανείπωτο.
Κι εσύ κάνεις γκλουπ και τις καταπίνεις, φτύνοντας γραμματική και συντακτικό, παράγεις ήχους και σημεία που σχηματίζουν νέα νοήματα, αλλά κανένα δεν τις περιέχει.
Και τότε εύχεσαι αυτή η επανάσταση να μη σου φέρει Ροβεσπιέρους. Σιωπηλά.
Αναρτήθηκε από
Nomad
at
30.11.07
0
Aπαντήσεις
Eνότητα: Αλλοθι
Γιατί;
Επειδή δε μπορώ να μην πω τις ιστορίες. Θα μεταφέρω εδώ και όσες εχω κατά καιρούς αναρτήσει αλλού. Μήπως και πάψω να τις χάνω. Αυτες δε λενε να με χάσουν, αντίθετα πληθαίνουν με κάθε μου αδυναμία να τις ζήσω.
Αναρτήθηκε από
Nomad
at
19.11.07
0
Aπαντήσεις
Eνότητα: Αλλοθι