Animal Instict



Δεν είμαι σίγουρος τι πρέπει να γίνει. Απο τη μια αποστρέφομαι τη τζάμπα επανάσταση κι από την άλλη φοβάμαι μη νικήσουμε τα παιδιά μας. Δεν ξέρω τι είναι πιο κακό. Και όποτε δεν είμαι σίγουρος για το τι πρέπει να γίνει, επιστρέφω στο ένστικτο. Παρατηρώ τους σκύλους της Αθήνας. Τα αδέσποτα του κέντρου, μια ιδιαίτερη φυλή σκύλων. Εχουν αδιαμφισβήτητα ενστικτο επιβίωσης, ναι; Στην Αθήνα ζούνε.

Στην επόμενη πορεία λοιπόν, παρατηρήστε τα αδέσποτα. Δείτε με ποιούς πανε, ποιούς αφήνουν, ποιούς γαυγίζουν και σε ποιούς επιτίθενται.

Κι ας μην πει κανείς ότι πρόκειται για καθοδηγούμενους σκύλους.

buzz it!

ΞΓΡΣ



Η τελεσίδικη στροφή του κόσμου συντελέστηκε στην Αίγυπτο, τότε που οι 70 λόγιοι των Πτολεμαίων μετάφρασαν τη Γένεση στα Ελληνικά. Το πρόβλημα οφείλεται στα φωνήεντα 

(Το γιατί το αντιγράφω από εδώ http://www.greekbiblos.gr/me70.htm)

"Επί Πτολεμαίων, ο Εβραϊκός πληθυσμός της Αιγύπτου αυξάνει και η Εβραϊκή κοινότητα θεωρεί σημαντικό, τα μέλη της να είναι ενεργοί πολίτες της Ελληνιστικής Αιγύπτου. Η ελληνική γλώσσα γίνεται κτήμα τους και μέσον επικοινωνίας. Ο Ιουδαίος Δημήτριος, περί το 300 π.Χ. έγραψε χρονολόγιο της Εβραϊκής ιστορίας, ο Αριστόβουλος στο 2ον αιώνα ήταν φιλόσοφος και δάσκαλος, ενώ ο Αρτάπανος ήταν δραστήριος στο να προσηλυτίζει Εθνικούς στον Ιουδαϊσμό.


Παράλληλα η Εβραϊκή διασπορά που άρχισε ήδη από τον 7ον αιώνα, πήρε εκπληκτικές διαστάσεις σε όλο τον τότε γνωστό κόσμο και εισήχθη ο θεσμός της συναγωγής που αριθμούσαν σε χιλιάδες σε όλο τον κόσμο. Ο Ιουδαίος Φίλωνας τον 1ον αιώνα, δηλώνει ότι μόνο στην Αίγυπτο κατοικούσαν ένα εκατομμύριο Ιουδαίοι...

Το πρόβλημα από τους προσηλύτους, αλλά και τη νέα γενιά των μεταναστευσάντων Εβραίων που μιλούσαν τα Ελληνικά, τη γλώσσα της εποχής, άρχισε να γίνεται οξύτατο. Η πρώτη απόφαση για την ιστορική μετάφραση, αρχικά της Πεντατεύχου (Γένεσις - Εξοδος - Λευϊτικόν - Αριθμοί - Δευτερονόμιο), επάρθηκε στην Αίγυπτο και ακολούθησε η μετάφραση της υπολοίπου Παλαιάς Διαθήκης. Το όλο έργο τέθηκε υπό την αιγίδα του Πτολεμαίου Β', (285 - 246 π.Χ.), που ίδρυσε βιβλιοθήκη περιέχουσα 500.000 χειρόγραφα. Προϊστάμενος της βιβλιοθήκης διετέλεσε ο Καλλίμαχος ο Κυρηναίος, που είχε γράψει 800 τόμους και ακολούθησαν οι Ζηνόδοτος, Απολλώνιος, Ρόδιος, Ερατοσθένης κ.α.


Ο Πτολεμαίος με σύμβουλο επί πολιτιστικών θεμάτων το Δημήτριο Φαληρέα, πήρε την ιστορική απόφαση.  Με την φροντίδα του Φιλαδέλφου έγινε συν τοις άλλοις και η μετάφρασις των ιερών βιβλίων των Ιουδαίων, ήτοι της Παλαιάς Διαθήκης, η γνωστή με το όνομα "μετάφρασις των Εβδομήκοντα".


Οι Εβδομήκοντα - για την ακρίβεια 72 - αυτοί λόγιοι της εποχής, έκαναν πράγματι ένα μνημειώδες έργο, το οποίο ήταν σε ευρεία χρήση την εποχή του Κυρίου Ιησού Χριστού και των Αποστόλων, οι οποίοι χρησιμοποιούν αποκλειστικά στα συγγράμματά τους, στην Καινή Διαθήκη, όταν επικαλούνται την Παλαιά.

Το σημαντικότερο όλων όμως είναι το γεγονός ότι οι 70(Ο') έδωσαν ζωή στο κείμενο, δεδομένου ότι η Εβραϊκή γραφή χρησιμοποιεί μόνο σύμφωνα και τα φωνήεντα εννοούνται. Οταν οι Μασορίτες Εβραίοι, λόγιοι τον 10ον αιώνα μ.Χ. μετά από τεράστια πίεση εξέδωσαν την Παλαιά Διαθήκη με φωνήεντα, παγκοσμίως ομολογήθηκε η υπεροχή της απόδοσης του κειμένου από τους Εβδομήκοντα, αλλά και η εγκυρότητά της λόγω αρχαιότητας. Γι' αυτό, ας μη φανεί περίεργο το γεγονός ότι η μετάφραση αυτή είναι πιο αξιόπιστη και στα νοήματα και στην κριτική των κειμένων από οποιαδήποτε εν χρήση Εβραϊκή, δεδομένου ότι με εξαίρεση μια αρχαιότερη Πεντάτευχο των Σαμαρειτών, η αρχαιότερη Παλαιά Διαθήκη στο Εβραϊκό έφθασε σε μας σήμερα από την εποχή των Μασοριτών, δηλ. από τον 10ον μ.Χ. αιώνα.

Η περίφημη βιβλιοθήκη κάηκε από τους Αραβες περί το 650 μ.Χ. και όπως έγραψε ο Αμπούλ Φαράζ (1226-86), "ο Αμρ διένειμε το περιεχόμενο της βιβλιοθήκης μεταξύ των δημοσίων λουτρών της πόλεως, των οποίων τα 4.000 καζάνια ετροφοδοτούντο επί έξι μήνες με τους κυλίνδρους των παπύρων και περγαμηνών..."

~~~~

Τώρα λοιπόν το καταλαβαίνω.
Πρέπει στα αρχαία Εβραικά, το νόημα "υπακούω" και το νόημα "αντε γαμήσου" να διαφέρουν κατά κάποια φωνήεντα. Ετσι οι Ο' μετέφρασαν ότι ο Αβραάμ υπάκουσε στην εντολή του Θεού να θυσιάσει το γιό του.


buzz it!

7+1 σκέψεις για το γονίδιο της περιέργειας



Ο Ρούσσος Βρανάς διερωτάται προχθές στα "ΝΕΑ":

Τι κάνει...


... κάποιος όταν τα έχει όλα και δεν του λείπει τίποτα; Για να δώσει απάντηση σε αυτό το ερώτημα, το Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ έκανε μια έρευνα με μερικά ευτυχισμένα ποντίκια. Έβαλαν τα ποντίκια σε έναν λαβύρινθο πολυτελείας, με όλα τα κομφόρ που θα μπορούσε ποτέ να επιθυμήσει ένα σύγχρονο τρωκτικό: σέξι θηλυκά, άφθονη μάσα, παιχνίδια, τηλεόραση πλάσματος. Αυτός ο παράδεισος είχε όμως μια παγίδα. Στην άλλη άκρη του λαβυρίνθου, οι επιστήμονες κατασκεύασαν ένα διαδρομάκι με μια ηλεκτροφόρο σχάρα στο δάπεδο, που οδηγούσε σε έναν απόλυτα άδειο θάλαμο τον οποίο δεν μπορούσαν να δουν τα ποντίκια. Για να φτάσουν εκεί, έπρεπε να πατήσουν στη σχάρα και να ψηθούν. «Θα το κάνουν;» ήταν το ερώτημα που απασχολούσε τους επιστήμονες. Θα αποφάσιζαν αυτά τα ευτυχισμένα και καλοζωισμένα ποντίκια να ψηθούν στη σχάρα χωρίς κανέναν προφανή λόγο; Είχαν τα πάντα. Γιατί να πάνε να βασανιστούν για κάτι άγνωστο και μάλλον περιττό; Να τι συνέβη. Αφού απόλαυσαν μερικές εβδομάδες τον παράδεισό τους, τα ποντίκια άρχισαν ένα ένα να γυροφέρνουν τη σχάρα. Και ύστερα, όλα ανεξαιρέτως αποφάσισαν να υποστούν το μαρτύριο του περάσματος, μόνο και μόνο για να δουν τι υπήρχε στον άλλο θάλαμο. (...)


http://www.tanea.gr/default.asp?pid=10&ct=13&artid=4540651

Ο Guy Adams του "απαντά" σήμερα στο ΒΗΜΑ:


Είναι οι τελευταίοι επιζώντες ενός σφριγηλού πολιτισμού της λίθινης εποχής, με τη δική του θρησκεία και τη δική του γλώσσα, που ονόμασε το καθετί: από τα πλάσματα των τροπικών δασών ως τα άστρα του ουρανού.


Σήμερα μόλις πέντε άνθρωποι αποτελούν τον εναπομείναντα πληθυσμό της φυλής Ακουντσού, μιας αρχαίας φυλής του Αμαζονίου η οποία μόλις πριν από μία γενεά είχε εκατοντάδες μέλη και εξολοθρεύθηκε από ένα τραγικό μείγμα εχθρότητας και εγκατάλειψης. Αυτή η κοινότητα ιθαγενών της Βραζιλίας προ ημερών ήλθε πιο κοντά στην εξαφάνισή της, με τον θάνατο του έκτου μέλους της, μιας ηλικιωμένης γυναίκας με το όνομα Ουρουρού .

Πέθανε από γηρατειά την 1η Οκτωβρίου σε μια καλύβα φτιαγμένη από άχυρα και φύλλα. Τα νέα του θανάτου της έγιναν γνωστά από υπερασπιστές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, οι οποίοι αγωνίζονται την τελευταία δεκαετία για να σώσουν τον τόπο από την αποψίλωση των δασών. Πολλοί Ακουντσού σφαγιάστηκαν το 1990 από υλοτόμους. Πλέον όμως η εξαφάνιση της φυλής είναι αναπόφευκτη, αφού κανένα από τα επιζήσαντα μέλη της δεν είναι σε ηλικία αναπαραγωγής.

Ο προαναγγελθείς αργός θάνατος της φυλής συνδέεται με μια από τις πιο επιτυχημένες γενοκτονίες στην ανθρώπινη ιστορία. Η μοίρα των Ακουντσού θεωρείται από κοινωνικούς ανθρωπολόγους τυπικό παράδειγμα των κινδύνων που αντιμετωπίζουν φυλές που δεν έχουν ανακαλυφθεί ακόμη, κατά την αποκαλούμενη «πρώτη επαφή». Μεγάλο μέρος της ιστορίας των Ακουντσού είναι, για προφανείς λόγους, μη καταγεγραμμένη. Για χιλιετίες ζούσαν απαρατήρητοι, βαθιά μέσα στο τροπικό δάσος του κρατιδίου Ροντόνια, μια απόμακρη περιοχή της Δυτικής Βραζιλίας, κοντά στα σύνορα με τη Βολιβία. Κυνηγούσαν αγριογούρουνα, τάπιρους και διατηρούσαν στα χωριά τους μικρούς κήπους, όπου καλλιεργούσαν καλαμπόκι και μανιόκες.

Τη δεκαετία του ΄80 υπογράφηκε η θανατική τους καταδίκη: αγρότες και υλοτόμοι κλήθηκαν να «εξερευνήσουν» την περιοχή, κόβοντας δένδρα βαθιά μέσα στο δάσος, μετατρέποντας την άλλοτε άγρια φύση σε επικερδή χωράφια καλλιέργειας σόγιας και ράντσα με βοοειδή.


http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=2&artId=293707&dt=14/10/2009

Α.
Είχα μια γάτα που την έλεγαν Μπιοντέτα.
Δεν της έμαθα να πιάνει ποντίκια και πάντα την ταίζαμε καλά.
Κι ομως εκείνη, απο καιρό σε καιρό, άφηνε στο χαλάκι του μπαλκονιού κάποιο πνιγμένο ποντίκι, να μας ευχαριστήσει για το φαγητό.
Μια μέρα η περιέργεια σκότωσε και τη γάτα.
Εφαγε τη φόλα που κάποιος προόριζε για τη σκύλα μου.
Σε αντίθεση με τη σκύλα, που την έχω σώσει δυό φορές απ του χάρου τα δόντια γιατι ήρθε να ζητήσει βοήθεια, η Τέτα δεν σώθηκε. Δεν έσπευσε να με βρει πριν λιποθυμήσει. Πήγε να το αντιμετωπίσει μόνη της. Και τη βρήκε ο γείτονας νεκρή πριν λίγο καιρό.
Εκτοτε ακούμε ξανά τα ποντίκια στους κισσούς.
Ο μπατζανάκης μου έκοψε τότε τον κισσό στο μπροστινό πευκο επειδή είναι, λέει, φωλιά ποντικιών.
Τα φοβάται τα ποντίκια. Ο κισσός είχε φτάσει στα 4 μέτρα ύψος.
Τον κισσό δεν τον φοβάται;

Β.
Σκέπτομαι ότι οι ανθρωποι νομίζουμε πως είμαστε ανώτεροι από τα ποντίκια, επειδή κάποιοι, όπως οι Ακουντσού (η εγώ εδώ και τώρα, ως τελευταίο εναπομείναν μέλος της φυλής των καμηλόρδων :Ρ)  μερικοί απο εμάς τέλος πάντων, όταν θα τα έχουμε όλα και δε θα μας λείπει τίποτα, ίσως και να νικήσουμε το γονίδιο της περιέργειας. Εαν εμένα με έβαζαν τώρα ας πούμε στο χρυσό κλουβί, δε νομίζω ότι θα είχα την ίδια περιέργεια που θα είχα νεότερος να δω τι υπάρχει μετά απο τη σχάρα της ψησταριάς. Εκεί θα καθόμουν να ρορόνιζα σαν ευτυχισμένος γάτος -για να μη μαζευτούνε και ποντίκια. Ισως επειδή αυτό είναι κοινός τόπος, οι πάντες φροντίζουν να μην τα αποκτήσουμε ποτέ όλα, ώστε να μην υποβάλλουμε εαυτούς σε τέτοια ψυχοφθότα διλλήμματα. Τους ευχαριστούμε!


Γ.
Η ελευθερία είναι κι αυτή μια σχετικότητα. Δεν το κατανοούσα νέος, αλλά τώρα ξέρω πως αν δεν υπάρχει τίποτα απολύτως ανεξάρτητο επι γης, ετσι και η αφηρημένη -και ταλαίπωρη- αυτή έννοια, εξαρτάται από συνθήκες. Είσαι ας πουμε σκλάβος όταν δε μπορείς να γυρίσεις τον κόσμο επειδή έχεις πια παιδί; Το παιδί είναι η αλυσίδα σου η μηπως το αλλοθί σου; Κι ακόμα, έχεις την ιδια επιθυμία να εξερευνήσεις το σύμπαν στα 50 σου, με αυτήν που είχες στα 25; Και ποτε είσαι πιο ελευθερος; Οταν μπορείς να κάνεις οτιδήποτε και δεν πράττεις το παραμικρό απο φόβο, ή όταν μπορείς να κάνεις μόλις 2 πράγματα και πράττεις εκείνο που σου λέει η συνείδησή σου, κόντρα στο άλλο που σου λέει η τσέπη σου; Οταν παντρευεσαι τη γυναίκα που αγαπας η όταν την εγκαταλείπεις γιατί στον κόσμο υπάρχουν πολλά σώματα ιδρωμένα  και αρκετές αγάπες, αρκεί να μην αγαπας καμιά; Οταν  θυσιάζεις χρόνο και ζωή στην υπηρεσία μιας, όποιας,  ιδέας η όταν δεν υπηρετείς κανάναν και τίποτα, γιατί  ιδεολογία σου είναι αποκλειστικά η δική σου ευζωία;

Δ.
Κι απο την άλλη, σκέπτομαι ότι μέσα στην ανωτερότητά μας, οι άνθρωποι είμαστε κατώτεροι απο τα ποντίκια, γιατί κανένα ποντίκι ποτέ δεν πήγε να εξολοθρεύσει άλλα ποντίκια που, ευτυχισμένα καθώς ήσαν στον παραδεισό τους, δεν ενδιαφέρονταν να έρθουν σε επαφή με τον ποντικοπολιτισμό παρά κάθονταν κι έξυναν τα μουστάκια τους πάνω στις τοπικές κεφαλογραβιέρες. Κανένα ποντίκι ποτέ δεν επιθύμησε να πεθάνει η γάτα του γείτονα, όλα του δικού τους σπιτικού τις γάτες  περιέπαιζαν. Πάντα κι εξαποανέκαθεν στον ποντικόκοσμο. Εμείς, επιθυμωντας διακαώς αρκετοί τη θανάτωση της γειτονικής ψιψίνας, συμβάλλουμε προφανώς στην αύξηση του ποντικοπληθυσμού, προκειμένου να αποδεικνύουμε στους αιώνες ότι, αν και αριθμητικά λιγότεροι, παραμένουμε ποιοτικά ανώτεροι. Η ανωτερότητά μας αποδεικνύεται και απο το γεγονός της φάκας. Στη σταδιοδρομία μου ως κάτοικος σοφίτας στην εξοχή, έχω τελέσει τουλάχιστον μια γενοκτονία ανάλογη με αυτή των Ακουντσού, στο ποντικίσιο της. Ολοκληρες φαμίλιες πονηρών αρούρηδων εξολοθρεύτηκαν με αυτό το πονηρό εργαλείο, ενισχυμένο με λίγη φλούδα γραβιέρας. Το εγκλημά τους ήταν ότι, όπως και τα ποντίκια του Χαρβαρντ, δεν τους εφταναν τα χαρτικά και πλαστικά της αποθήκης, ήθελαν να δουν τι υπάρχει και προς την έξοδο. Εγώ, σοφότερος, δεν ήθελα να δω στα ενδότερα της σοφίτας.

Ε.
Κι εντέλει όλοι θα πεθάνουμε σαν τους τελευταίους Ακουντσού και ως τότε θα ταλαιπωρηθούμε σαν τα δυστυχισμένα ποντίκια που περασαν την ψησταριά όχι απο περιέργεια, αλλα απο ελπίδα. Γιατί για  μας η ψησταριά είναι καθετη και θυμίζει καγκελα φυλακής. Δεν παμε να ξεφύγουμε απ την ευτυχία, την κυνηγάμε. Κι όσοι τελικά τη γλιτώσουν, θα το μετανοιώσουν μόλις μας βρουν οι εξωγήινοι, (που να το δείτε γιατι η ζωή είναι  μια μελέτη στην ειρωνεία, θα μοιάζουν με ποντίκια).

Ζ.
Να θυμηθώ να αγοράσω απο εκείνο το καινούργιο τυρί. Είμαι περίεργος.



ΥΓ.

Την αναστολή της λειτουργίας του 4ου Νηπιαγωγείου Αργυρούπολης από την Πέμπτη 15 Οκτωβρίου έως και τη Δευτέρα 19 Οκτωβρίου 2009, αποφάσισε ο Νομάρχης Αθηνών Γιάννης Σγουρός.

Η αναστολή της λειτουργίας του 4ου Νηπιαγωγείου Αργυρούπολης, κρίθηκε αναγκαία, για προληπτικούς λόγους και προς αποφυγή δυσάρεστων περιστατικών, έπειτα από τη σημερινή μυοκτονία που διενεργήθηκε εξαιτίας της εμφάνισης τρωκτικών στους χώρους στέγασης του Νηπιαγωγείου. Το Νηπιαγωγείο θα λειτουργήσει και πάλι κανονικά την Τρίτη 20 Οκτωβρίου 2009.

(Φήμες για την ύπαρξη μιας σχάρας που είχαν φτιάξει τα περίεργα νήπια και οδηγούσε σε μια κενή καταπακτή, δεν επιβεβαιώθηκαν)

~

+1.
Και μια που μιλάμε για την περιέργεια, έχω μια απάντηση για όποιον αναρωτιέται -αν υπαρχει κανείς- γιατί χάνομαι. Κοιταξα τα στατιστικά όσων διαβάζουν το βλογ, τι ζητάνε κι ηρθαν εδώ όσοι δεν είναι τακτικοί αναγνώστες. Τα αποτελέσματα μου απέδειξαν πως οσο κι αν νομίζει κανείς ότι κάτι αξίζει ο λόγος του, η κινητήριος δύναμη που θα τον κάνει η όχι ευρύτερα γνωστό στο νετ, είναι τα μουνάκια.
Θα μου πεις δεν τοξερες; Θα σου πω τοξερα, αλλα τώρα κουραστηκε το μουνάκι μου.


 20.81% μουνακια


 9.25% σοδομία

 4.62% fraseis agapis

 2.31% ανοιχτα ποδια

 2.31% χυνω

 2.31% ερωτικες φρασεις

 1.73% ????????

 1.16% moynakia.com

 1.16% free sex μουνακια

 1.16% moynakia gr

 1.16% μουνακια σε δρασ%9

 1.16% σολοικη

 1.16% nomads tale

 1.16% φωτο μουνακια

 1.16% φράσεις ερωτικές

 1.16% παρτουζα με 2 άνδρες

 1.16% www.χυνω

 1.16% όποιος σιωπά, συγκατανεύει

 1.16% nomads tales

 1.16% roz moynakia

 1.16% munakia.gr.

 1.16% ??????? ?????? ?? ?????

 1.16% σοδομια

 0.58% παρτουζα με τον πατερα

 0.58% fraseis erwtikes

 0.58% εποχιακές ιώσεις

 0.58% kavles.net

 0.58% πως χτυπα δυνατα τ%c

 0.58% θελω να δω μουνια

 0.58% μελισσια που ψηφιζ%c

 0.58% πουτανεσ για παρτουζα

 0.58% κουκου βασιλικη

 0.58% τον άλλο τον εκτιμάμε για τον χαρακτήρα του

 0.58% μπλου κουρασαο

 0.58% γδαρσιμο του π%b

 0.58% μουνακια φωτο

 0.58% agapis fraseis

 0.58% poly kala moynakia

 0.58% μουνάκια

 0.58% επιπλο πορτ μαντω

 0.58% nomad tales

 0.58% επανασταση για την καβλα της

 0.58% ιστοριες με παρτουζες

 0.58% nomad γραμμενο

 0.58% μουνακια που χυνουν

 0.58% ζωγραφιζω αεροστατο

 0.58% αντιθετο κου κου

 0.58% ???????? ????????.

 0.58% εποχιακεσ ιωσεισ

 0.58% ρολογια τοιχου κουκος

 0.58% καστανη γυναικα στον ονειροκριτη

 0.58% h κραυγή

 0.58% ζωγραφιζει με αμμο ουκρανη ζωγραφοσ

 0.58% διασημοι με διπολικη

 0.58% λεξη καργιολα

 0.58% τροποι που χυν

 0.58% ρολόγια τοίχου μ

 0.58% celexa

 0.58% παρτουζες μια γυναικα δυο αντρες

 0.58% ασχημοπαπο φωτο

 0.58% παρτουζεσ

 0.58% jumbo αρκουδος

 0.58% blogspot ????????

 0.58% σκιτσα ανθρωπων

 0.58% μουνακια σε δραση

 0.58% τι κάνει των μεγαλ

 0.58% υπαρχει κινδυνος αν χυσω στον κωλο?

 0.58% ερωτικές φράσεις ποιητών

 0.58% τι σημαινει καργιολα

 0.58% μάνα, λες να είναι κληρ

 0.58% τροποι να ξανακερδισω την γυναι%c

 0.58% πορτ μαντω

 0.58% γουσταυος φλωμ

 0.58% παρτουζεσ μουνια

 0.58% εξηγησεισ σε συμβολα-σημαδια χαρτων

 0.58% αγέλαστος πέτρα τσάρλι τσάπ

 0.58% ζουζουνια σφου

 0.58% ερασιτεχνικες φωτο με μεγαλα βυζια

 0.58% o κοσμοσ τησ καβλασ

 0.58% ???????? ?????????

 0.58% ερωτικές φράσε

 0.58% βιτσιες στον κωλο

 0.58% εποχιακες ιωσεις

 0.58% ???????

 0.58% agapi fraseis

 0.58% βιντγκεστάιν

 0.58% ?? ?????? ??? ???????

 0.58% επιπλα πορτ μαντο

buzz it!

Κακή τηλεόραση


Τα πάντα όλα εμφανίζονται τις τελευταίες μέρες τακτοποιημένα και προαποφασισμένα: αυτοδύναμο έστω οριακά ΠΑΣΟΚ, 5-6 μονάδες διαφορά απο τη ΝΔ,  ΣΥΝ μέσα, Οικολόγοι έξω, ενισχυμένο ΚΚΕ και Καρατζαφέρης-τώρα ξέρεις.

Σκέφτομαι ότι αν επαληθευτούν όντως οι Νικολακόπουλοι του τόπου ετούτου (δε φταίει ο συμπαθής εκλογολόγος, η κρυσταλλινη σφαίρα του φταίει), ο τόπος τούτος έχει προαποφασίσει ότι η ζωή πράγματι μιμείται την τέχνη και συγκεκριμένα την κακή τηλεόραση. (W.Allen)

(Επίσης σκέφτομαι ότι ακόμα και στις εγκύους δεν μπορεί κανείς να αποκλείσει με απόλυτο τρόπο να μην έχει δει καλά ο υπέρηχος το ατσούτσουνο του μωρού και να βγει τελικά αγόρι, να μεγαλώσει φαλακρό και να ψάχνει τοίχο να βαστάει όταν θα ζμπρώχνει, ενώ εμείς κορίτσι περιμέναμε και εμπριμέ σοσονάκια αγοράζαμε. Σε αυτή την περιπτωση, τα σοσονάκια ή θα τα χαρίσουμε, ή θα το κάνουμε ψιλογκαίη το γκουζγκουνόπουλο. Πράγμα που εξηγεί τόσο την απήχηση του Μπομπ Σφουγγαράκη στις καλές οικογένειες όσο και τη συνθήκη της Λισαβώνας. Είμαι δημοσκοπικά σίγουρος ότι καταλαβαίνετε την αυτοαδυναμία μου να εκφραστώ περαιτέρω. Επιείκια, καλο βόλι και θυμηθείτε να κρατιέστε γερά απο τις χειρολαβές)

:)

buzz it!

Μέλισσες στην κάλπη, ψηφοδέλτια στο μελίσσι



Αναρωτιέσαι γιατί οι κάλπες μοιάζουν με μελίσσια.

Νομίζεις πως αν καθίσεις μπροστά στον υπολογιστή, οι λέξεις θα βγουν πειθήνιες από τον θάλαμο του μυαλού σου και θα συνταχθούν στο προαύλιο, θα στοιχίζονται φρόνιμα η μια πίσω απ την άλλη, κι όλες μαζί θα αποδώσουν το υψηλόν-νομίζεις-νόημα που περικλείεται στις σκέψεις σου. Θα εξηγήσουξν την ομοιότητα. Και προσγειώνεσαι στο Απείθαρχο.Οι λέξεις κατέρχονται μπουλουκηδόν, εμφανίζονται μπροστά σου σαν τρίχρονα μωράκια, άλλες σκούζουν, άλλες ολοφύρονται, άλλες δαγκώνουν, άλλες μιξοκλαίνε  -κάποιες απλά κοιτούν εκστατικές το  "λαμπρό βαθιά μαργαριτάρι", αυτές όταν μεγαλώσουν θα γίνουν κραυγές- και συνειδητοποιείς πως δεν υπάρχει κανένα νόημα στις λέξεις τις ίδιες, πόσο μάλλον εκείνο το «υψηλόν». Μιά λέξη είναι η δολοφονία, αλλά δεν εξηγεί τίποτα για το αίμα.
Είναι η επανάσταση της σιωπής. Εκείνη τη στιγμή συνειδητοποιείς πως νόημα είναι κάτι που εκπορεύεται απο τις σχέσεις και τους συνδυασμούς της λέξης ΄"ιδιοτέλεια" με τη λέξη "εγγόνι" και των δυό αυτών μαζί με τη λέξη "ξένος", απο τις συγκρίσεις και τις τριβές, τις αποστάσεις και τις επανασυνδέσεις, και κυρίως απο τις λέξεις που δεν καταγράφονται πλάι στις άλλες. Τι να πεις για παραδειγμα εσύ για τις 11 συνιστώσες που αποτελούν τον εαυτό σου; Ο,τι κι αν θα μπορούσες να πεις, την καλύτερη ερμηνεία σου τη δίνει η σιωπή, η μη καταγραφή των πολλαπλών ειδώλων σου, και ιδίως η απροθυμία τους να διεκδικήσουν την αρχηγία. Ποιάν να ψηφίσεις για αρχηγό σου; Τη συνιστώσα του χαλαρού Σαββάτου ή εκείνη της εργαατικής Τετάρτης; Αυτήν του χαζογλυκούλη μπαμπάκα ή εκείνην του παγερού επαγγελματία που οφείλει να μην στεναχωριέται ακόμα και βλέποντας νεκρά παιδάκια; Την πρώην επαναστατική τοιαύτη ή εκείνη που παει κρυφά κι αγοράζει πανακριβα ηχεία για το αιποντ; Και γιατι να κάνεις τον κόπο να την αναδείξεις, αφού κανένα νόημα δεν υπαρχει αν δεν την συγκρίνεις παραλληλα με κάτι άλλο; Αλλά ποιό άλλο;

Όσο κι αν δεν πιστεύεις στη σιωπή, όσο κι αν ξέρεις καλά πως σπάνια υποκρύπτει κατανόηση και συνηθέστερα σημαίνει αδυναμία και παραίτηση, αυτές τις στιγμές της επανάστασής της δεν μπορείς να τις πολεμήσεις. Το βλέπεις στις λέξεις σου, που λένε τελείως διαφορετικά πράγματα από αυτά που λένε οι σκέψεις σου. Οι σκέψεις σου λένε ότι η μόνη πραγματικά ισχυρή συνιστώσα είναι η απουσία. Οι σκέψεις αρνούνται να τυποποιηθούν, να βγουν από το κεφάλι, να εκφραστούν. Γιατί αυτές παλεύουν παντα  με το μη προσεγγίσιμο, με το μεμέντο μόρι σου που είναι χαραγμένο σαν τατουάζ πάνω στον εγκεφαλικό σου φλοιό. Και ταυτόχρονα, με το ντόλτσε βίτα, και τώρα πως να δακρύσεις με τέτοια ντολτσέζε γύρω σου, μέσα στη νύχτα του πόνου των άλλων;

Πόσο μάλλον να τις επικοινωνήσεις. Κι έτσι μιλάς γι αυτή τη δυσχέρεια, όχι για τις ίδιες. Εκείνες επιλέγουν το ανέκφραστο για να παραμείνουν δικές σου, φοβούνται πως αν εκτεθούν στον κόσμο θα πεθάνουν, ναι, φοβούνται το θάνατο οι σκέψεις και φωλιάζουν, κλείνουν τα μάτια και προσεύχονται να υπήρχε κάτι να προσευχηθούν, γίνονται ικέτιδες, ντροπιασμένες ζητιάνες, σημαδεμένοι φορείς της επανάληψης και της εμμονής, αρρωσταίνουν και ψάχνουν το φάρμακο στο ανείπωτο.

Κι εσύ κάνεις γκλουπ και τις καταπίνεις, φτύνοντας γραμματική και συντακτικό, παράγεις ήχους και σημεία που σχηματίζουν νέα νοήματα, αλλά κανένα δεν τις περιέχει. Σε λίγες μέρες αυτό το ανείπωτο θα πρέπει να το προσδιορίσεις, να του δώσεις το σχήμα των λέξεων, να γλύψεις την κόλλα ενός φακέλου και να το πετάξεις στα μούτρα αυτών που περιμένουν να βγάλουν νόημα απο τις μαντρωμένες λέξεις.

Δεν ξέρω. Ισως δε θάπρεπε καν να προσπαθώ  να καταλάβω. Σκεφτόμουν πως ίσως να γεράσω όταν τα παιδιά μου θα είναι αρκετά μεγάλα για να περπατήσουμε 12 χιλιόμετρα πορεία, απο το σπίτι στο βουνό, στα μονοπάτια  και παλι πίσω. Θα περνούσαμε κι απο το μελίσσι. Θα τους μιλούσα για τον βασιλικό πολτό. Δεν φανταζεται κανείς ποτέ ότι μπορεί το πρόβλημα να μην είναι αν θα τον κραταν τα πόδια του, αλλά αν θα υπαρχει πια το βουνό, τα μονοπάτια, τα μελίσσια, ο κόσμος που ήξερε.

Οπως μικρότερος σκεφτόμουν πως ο Κύρκος επαιζε ομορφη φυσαρμόνικα, κι αν κάποιος μπορεί να παίξει έτσι τη φυσαρμόνικα δε μπορεί παρά να είνααι καλός ανθρωπος. Ναι, αλλά διαβάζω χτες να αναρωτιέται μια νεαρή υποψηφία βουλευτίνα: "Ο Λεωνίδας Κύρκος είναι στο ΣΥΡΙΖΑ; Έχει πασχίσει για το ΣΥΡΙΖΑ; Η πολιτική του συνεισφορά τους τελευταίους μήνες, είναι οι δηλώσεις του ότι ο ΣΥΝ πρέπει να τα βρει με το ΠΑΣΟΚ και ότι ο ΣΥΡΙΖΑ μας τέλειωσε, πρέπει να διαλυθεί, πρέπει να φύγει ο ΣΥΝ"

Καταλαβες λέξη μου; Αναρωτιέται η κυρία Τάδε Ταδοπούλου, αν ο Λεωνίδας Κύρκος είναι ΣΥΡΙΖΑ. 
Τι να απαντήσεις; Και πως να ψηφίσεις πια αυτό το κόμμα, ακόμα κι όταν τα πρώτα σου πολιτικά παιχνίδια τα επαιξες στην τραμπάλα του;

Το νόημα... Το νόημα που λέγαμε πριν...
Ξαναπροσπάθησα. Τα παιδιά μου θα μεγαλώσουν σε έναν κόσμο χωρίς 12 χιλιόμετρα μονοπατιού χωρίς δάσος τριγύρω και χωρίς μελίσσι, αρα δεν έχει νόημα αν θα μπορώ η όχι να περπατάω τότε. Ο Κύρκος ίσως και να μην είναι αριστερός, ίσως ακόμα ακόμα και να μην ήξερε ποτέ φυσαρμόνικα. Το νόημα των λέξεων βρίσκεται στην αντιπαραθεσή τους, αρα μη εχοντας να αντιπαραθεσω τίποτα στο τίποτα, το τίποτα χάνει όποιο νόημα θα είχε, αν είχα κάτι να αντιπαρατάξω.

Ξαναρώτησα, καταλαβες λέξη μου;
Ποιές εκλογές; Ποιά οικονομία; Ποιος Γιωργάκης και Κωστάκης; Κι ακόμα, ποιός πονος του έρωτα; Ποιά ικανοποίηση του σεξ; Ποια είναι η αλήθεια όταν λες σ αγαπω  και μετά βαριέσαι; Και ποια είναι η αληθεια οταν δε βαριέσαι ποτέ, αλλά αυτό το κάνεις επειδή ζεις διακόσιες εβδομήντα πέντε μυστικές ζωές, εκ των οποίων σε μερικές είσαι βασανιστής της πρώην Σταζι αλλά κατα βαθος τρυφερός άνθρωπας, ή ας πούμε ακροβάτης που πάσχει απο υψοφοβία; Ποια ανθρώπινη αλληλεγγύη, ποιό νεο ξεκίνημα, τι νόημα έχουν όλα αυτα οταν για το σύμπαν ο θάνατος μιας μελισσας έχει την ίδια αξία με τη γενοκτονία των Εβραίων;

Και τότε η λέξη "αξία" με κοίταξε πονηρά και μου ψιθυρισε στο αυτί: "Βζζζζζζζζζζζζζζζζζζζζζζ"
Αυτό νομίζω το καταλαβα:  Οταν παω να ψηφίσω να θυμηθώ να πάρω μαζί αμμωνία.

buzz it!

Ερωτας στο Guangzhou

~
Επειδή σας αγαπώ πολύ αγαπητέ μου αναγνώστη ακόμα κι όταν δεν έχω λόγια να σου πω πραματάκια, σου κανω σήμερα ένα δωράκι κλεμμένο (απο την ε. στο βαθος κήπος η ιδέα http://esketoe.blogspot.com/2009/08/blog-post_27.html) και παραθέτω τη μεταφραση της υπεροχης κινεζικης ερωτικής ιστορίας που διάβασα σήμερα χάρη στον γνωστό τύπο που ποστάρει τα ικινέζικα στα βλογια. Αγαλίασε και χαίρου -κι αν γκαμπλώζεις τ' αναθεμα στο Τζάρτζανο.

:)

"Είμαι μια συνηθισμένη γυναίκα, ήταν περίπου 27, ύψος 163, δεν έχω καμία ντροπή να ξοδέψει σχεδόν σε εμφάνιση, αλλά εξακολουθώ να είμαι όμορφη ώριμη σέξι γυναίκα.
Πριν από τέσσερα χρόνια ο σύζυγός μου και έφυγα από το σπίτι για να τους πλούσιους νότιες πόλεις - Guangzhou, ο σύζυγός μου Guohua Με την ικανότητα του ατόμου να αρχίσει μια πραγματική εταιρεία ανάπτυξης ακινήτων, και σύντομα να είναι βέβαιος ότι το αφεντικό, δίνοντας τη θέση του διευθυντή του σχεδιασμού του έργου.
Από τότε, ο σύζυγος δεν είχε αρκετό χρόνο Laipei μου. Αν και μερικές φορές αισθάνομαι πολύ μόνος, αλλά μου αρέσει ένας σύζυγος δεν έχει γίνει ποτέ θεωρείται επίσης κάποια προδοσία Guohua πράγμα.
Δεν έχω πήγε στη δουλειά κάθε μέρα, αντί να ψάχνει για ένα φίλο που είναι ψώνια online chat, έχει μια πολύ συνήθη πραγματικά βαρετό. Αλλά το καλοκαίρι του 2005, την ημέρα άλλαξε μου ... ...
Πολύ ζεστό εκείνη την ημέρα, νωρίς το πρωί ο σύζυγός της για τη δουλειά, μια άλλη μοναχική ημέρα.
Το παρόν είμαι έτοιμος για πρόσβαση στο Διαδίκτυο, ο φίλος μου Ποντίκι κάλεσε σχετικά με τα ψώνια μου. Απλά δεν έχουν θέση να πάει, άλλαξα μια σειρά casual ρούχα - σφιχτά εφαρμοστό μπλουζάκι, super-σύντομο σορτς denim, ιππασία μέχρι την εκβολή του προορισμού, και Λινγκ. Ποντίκι κατάσταση και είμαι σχεδόν, ο σύζυγός της μπορεί να θεωρηθεί ομάδες υψηλού εισοδήματος, είναι αναγκασμένοι να στροφές γύρω. Είμαστε online chat ξέρω, μπορεί να ειπωθεί για να χτυπήσει μακριά, και σύντομα έγινε έμπιστος φίλος.
"XY, νομίζω ότι είναι πολύ φούστα Cuoa ..." I Xiaoling πεζών βόλτα στο ΧΧ πολύ χαρούμενος, εν αγνοία τους είχαν περισσότερες 17:00. Ποντίκι και επειδή ο σύζυγός της είπε να καλέσουν στην πατρίδα. Πρέπει να πάω πίσω στο σπίτι.
Rush σταθμός του μετρό ώρα είναι συσκευασμένα πραγματικά ah, μόνο ένα ταξίδι για το αυτοκίνητο, είχαν την ευκαιρία να πάρει το τρένο για αξιοποιούνται πλήρως, και πήγε γρήγορα στο επόμενο ταξίδι, ήμουν στην κατοχή της τα πλήθη των ανθρώπων στην αμαξοστοιχία. Αυτοπροστασία στο μυαλό, γι 'αυτό πιέζεται στην εσώτατο και στάθηκε ακουμπούσε το εσωτερικό του την πόρτα, επειδή το μετρό στο Guangzhou, δεν έχει ανοίξει μια άλλη πόρτα, τόσο εδώ νομίζω ότι είναι πολύ ασφαλές.
Πολλοί άνθρωποι που έχω μπροστά μου έναν άνθρωπο και εγώ πρόσωπο με πρόσωπο, για τη γραπτή, και η επικόλληση τους πολύ κοντά. Σύντομα θα σταματήσει σ'ένα σημείο, την επόμενη μια ομάδα ανθρώπων που μπορεί απλά να χαλαρώσετε, και Παραδόξως, pro-ήταν περισσότερα άτομα για τη στάση γεμάτη με τους άνδρες μπροστά μου ήταν σχεδόν ψέματα για μένα.
Ήμουν ισχυρή πίεση του στο στήθος μου δύο κορυφές, αν και διστάζουν να έχει τέτοιες επαφές, αλλά με τέτοιο συνωστισμό περιβάλλον, μπορώ να κάνω, αλλά μπορώ ακόμα σε θέση να ελέγξουν καρδιακός ρυθμός συνέχισε να επιταχυνθεί. Εξεπλάγην ακόμη περισσότερο είναι ότι τα χέρια του άρχισαν να αγγίξει το πόδι μου, το άλλο χέρι στο παντελόνι πίσω και εμπρός, θα τρίβεται στα πόδια του διαστήματος των ιδιωτικών μέρος μου. Αλήθεια απολάμβανε ημέρα συσκευασία. Ήμουν έκπληκτος να αυξηθεί για να τον εξετάσει, ο Indecent μάτια του στόλου με κοιτάζει. Γρήγορα αποδείχθηκε μακριά δεν τολμούν να τον κοιτάξω.
Με είδε τόσο δειλά, αλλά τολμηρή. Το ένα χέρι στο σορτσάκι μου Tuibian ψαχούλεμα, και στη συνέχεια εισαγάγετε ένα δάχτυλο από το παντελόνι του, και να επιλέξει να ανοίξει άμεσα με βιολί με εσώρουχα χείλη μου εμπλέκεται γρήγορα πόδια του, δυστυχώς πολύ αργά, δεν ξέρω, όταν προστέθηκε σε ένα πόδι στη μου μεταξύ της σύσφιξης πόδια στάση μου, φαίνεται να είναι ένας έμπειρος σάτυρο.
Ανυπάκουος σώμα μου άρχισε να αναδύεται μια ισχυρή αντίδραση, έχουν τα δάχτυλά του ήταν επίσης να διερευνηθεί το στόμιο του κόλπου. Ψιθύρισε στο αυτί μου, λέγοντας: "Δεσποινίς, πώς oh-ευαίσθητα. Συνεργασίας σημείο λειτουργία, ή δεν είναι καλό για σένα!"
Koana παρεμβάλλεται το δάχτυλό μου, ένιωσα μια χαζή, κύματα της ευχαρίστηση ως τα δάχτυλα ελαφρώς Choucha διάσπαρτα στο σώμα, άρχισα να αισθάνομαι κιλότες μου έχουν υγρό, σεξουαλική έκκριση συνεχώς χύτευση. Παρεμβάλλονται τα δάχτυλά του βαθύτερο, τα πόδια μου μια στιγμή να γίνει μαλακό, σχεδόν στάση ασταθής. Στη συνέχεια χρησιμοποίησε άλλη πλευρά του σφιχτά με κυκλωτικά και το υπόλοιπο μέρος του αυτοκινήτου πρέπει να έχει σκεφτεί ότι είμαστε ζευγάρια, και κανείς δεν παρατήρησε ότι ήμουν με το να παρενοχλούνται.
Άρχισε να χρησιμοποιεί το κάτω μέρος του σώματος ήταν ασυγκράτητος στην κορυφή σώμα μου, αν και επίσης αισθητός σε ολόκληρη την ζεστό παντελόνι πέος είναι πολύ σκληρό, πολύ ζεστό, με την έκρηξη της διάρρηξης παλμό ότι ο τύπος φαίνεται να αισθάνεται ότι ήταν μετά την επίδειξη .
"XXX έχει φθάσει η επόμενη στάση, παρακαλώ ελέγξτε τις περιουσίες των επιβατών ... ..."
Ακούσετε το ραδιόφωνο, για να κατεβείτε σταθμό μου, ξυπνάω, για να απελευθερωθεί από αυτόν, αλλά αδύναμη, και μπορεί να νιώσει το μαλακό Jiaoruan. "Είμαι το σταθμό, και να σας ζητήσω να μου release!" Δεν τον τρόπο, είμαι ντροπαλός ντροπή να ψίθυρο λάμπει. Είναι επίσης ανησυχεί ότι μπορεί να ονομάζεται, είχε να μου απελευθέρωση.
Αυτοκίνητο σταμάτησε, άνοιξε η πόρτα, και εγώ παραμερίσουμε τα πλήθη έξω. Κατεβείτε μαζί μου δεν είναι πολλοί άνθρωποι, περίπου δέκα ή είκοσι άνθρωποι. Περπατώ έξω από το χώρο, ελπίζοντας να βγούμε από αυτό το μέρος. Έχοντας λάβει μόνο μερικά βήματα, αίσθημα υγρασία κάτω μέρος του σώματος, και περίεργο επώδυνη πτωτική Yipiao, βρήκα λίγο παντελόνι μου καουμπόη Τμήμα έχει μια υγρή, συνειδητοποιώ ότι έχω χάσει πολύ σεξουαλική έκκρισης, αν θεωρηθεί ότι μια σειρά ah Xiuren . I γρήγορα βήματα στο μπάνιο.
Πραγματικά δεν τύχη, ο υπερπληθυσμός.
Γρήγορα μέχρι ένα διάστημα, αμέσως πήγε να, διαπιστώθηκε ότι έχει σπάσει τα κύτταρα του κοχλία. "Μυαλό δεν είναι ποτέ, επειδή είναι γυναίκες τουαλέτες." Νομίζω πως ναι.
Όταν οι άλλοι άνθρωποι πηγαίνουν στο δίκτυο Μπιν τουαλέτα, αφήνοντας μόνο εμένα, και θα γκρεμίσει το παντελόνι για να δει μέσα στον καβάλο για το υγρό, και πλώρη είδε Kanxia κόλπου, κάτω μέρος του σώματος μου είναι πολύ αραιή ηβική τρίχα, χρώμα παλτό είναι πολύ φως , ο σύζυγός μου είπε ότι πάντα κάτω μέρος του σώματος μου ... ωραία ...
Είναι σαν να μην ευχάριστη, ακόμη ροή. Πραγματικά δεν ανταποκριθεί στις προσδοκίες του σώματος.
Μου έβγαλε μια χαρτοπετσέτα σκουπίστε καθαρή σακούλα εσώρουχα, τζιν φαίνεται να τρίψετε είναι άχρηστο, και έπρεπε να στεγνώσει και στη συνέχεια. Έχω επίσης καταλήξει σε μια χαρτοπετσέτα να κάθομαι σταυροπόδι κάτω τρίβετε σώμα, τρίβετε στην όρθια ακόμη κλειτορίδας, ολόκληρο το σώμα, όπως το ηλεκτρικό σοκ-σαν έκρηξη του τρόμου, τρίχες εκλεκτής ποιότητας συσκευασμένα, εγώ τραγουδάω φωναχτά σχεδόν έρθει. Τζην παντελόνι να στεγνώσει ούτως ή άλλως, σκέφτηκα ότι για κάποιο χρονικό διάστημα, είναι καλύτερα αυτό το διάστημα, ίσως δώσει κάποια masturbation σκέψης.
Moxiang χέρι ασυναίσθητα τρίβει τα χείλη κλειτορίδας, η τρέχουσα σαν συνεχή επίδραση στην ευχαρίστηση. Τα πόδια μου κοντά μεταξύ τους και το δείκτη, μεσαίο δάχτυλο, δύο δάχτυλα παρεμβάλλονται στην τρύπα Αμερική μου. Ah! Πραγματικά καλή αίσθηση, ah, δύο δάχτυλα είναι ένα μικρό, αλλά έχουν ακόμα εκπλήρωσης. Φοβάμαι ότι κάποιος θα έρθει σε μία και αμέσως άρχισε να γρήγορα Chou Cha, μπράβο του, από καιρού εις καιρόν για να τρίψετε την κλειτορίδα. Αισθάνομαι πραγματικά απερίγραπτη, ήθελε να φωνάξει δυνατά, αλλά το περιβάλλον δεν επιτρέπει μου ουρλιάζοντας, το στόμα ανοιχτό και δεν έχω φωνάξει πάρα πολύ από τον ήχο, τη βαθιά του λαιμού, ο ήχος της ισότητας των ευκαιριών.
Είχα φτάσει σχεδόν στην κορυφή του είναι, ωθήθηκε "Bang!" Ανοικτές τις θύρες του θαλάμου.
"Αχ!" Αναφώνησε ακούσει εγώ, απομακρύνει το κολπικό βύσμα την επόμενη δάχτυλο, και κοίταξε επάνω ακριβώς στο αυτοκίνητο αποδείχθηκε ότι ήταν ο άνθρωπος μου παρενοχλούνται αριστερό του χέρι εξακολουθεί να κατέχει ένα μαχαίρι φρούτου ταξιδιού.
"Hush! Μην κλήση, για σας δεν είναι καλά." Εξακολουθεί να είναι η φράση, αλλά τώρα έχουμε πιο μαχαίρι.
"Μην μετακινείτε!" I stand up, θα ήθελε να έχει σχέση Chenshenghezhu παντελόνι.
Ρεβέρ του με μια πόρτα, ένα μαχαίρι στο αριστερό του χέρι γύρω από τη μέση μου και με φίλησε στο λαιμό άρχισαν να στόμα, ζεστό σκούπισμα του πνοή μου ήταν εξαιρετικά άβολα. Έχω βαρεθεί το δεξί του χέρι και κόλλησε στο σουτιέν μου πουκάμισο Τ Cuonong χρόνια σε όλη την στήθη μου, τον αγώνα κατά της θέλει να τραβήξει το αντιληφθεί το χέρι στο στήθος μου, όταν ήταν με ένα μαχαίρι για ένα φλας πριν από μένα, χαμόγελο να πω : "Σας γνωρίζω επίσης να αχ, δεν έχουμε τίποτα να εξετάσουμε δροσερό μπαρ!"
Αυτός με ώθησε να την επικολλήσετε στο τοίχο, έλαβε ένα καλό μαχαίρι, ένα κουμπί για να καταργήσετε σουτιέν μου, εκθέτοντας υψηλό-Ι Τ-shirt, το στόμα του, το πιπίλισμα από τη θηλή, ήμουν απορροφά όλο το σώμα του ήταν ζεστό. Δεξί χέρι του έξω στο κολπικό μου Koana είναι ανεξέλεγκτες σεξουαλικές έκκριση μου, μετά την έκρηξη Monong έξω περισσότερο νερό, ψάχνω προς τα πάνω, να κλείνουμε τα μάτια, ακούσια βουητό δυνατά: "αχ ... ..."
Ήχος Παρά το μικρό της μέγεθος, ή έτσι άκουσε, Γονάτισε κάτω και φίλησα στύση κλειτορίδα μου.
"Oh ~ ~" Είμαι ανακινώντας μια στιγμή.
Που απολαμβάνουν ορισμένες από κολπική, ψιθυρίζουν μου, είπε: "Μια όμορφη μικρή ah B."
Άρχισε να Koana Choucha το δάχτυλό μου, αλλά και με τη γλώσσα μου γλείφει κόλπου, έχω κοντά στην κατάρρευση, και την καρδιά να συνεχίσουν να αγωνίζονται με, υπάρχει μια φωνή: "Ο άντρας μου, λυπάμαι που σας!"
Έπαιξε για λίγο, σηκώθηκε και αν πρέπει να στρέψουμε την πλάτη μας σε αυτόν, και ξέρω επίσης ότι θέλει να μου κάνει.
I βιαστικά είπε: "Μη, σας παρακαλώ να με βάλει μέχρι και το χέρι μου για να βοηθήσει ... ... Γεια σας, και με έβαλε." Έχω σχεδόν φώναξε
Έξω, αν και έχω τώρα είναι η επιθυμίες Fen Shen, αλλά δεν είμαι το είδος των λάγνος βασίζεται σε μια γυναίκα πρέπει να αρνούνται, να πω ότι είμαι πολύ προσανατολισμένη προς την υγεία ανθρώπων, ακόμη και την αγάπη της και ο σύζυγός της είναι το πρώτο ξέβγαλμα έγινε.
Πώς αυτός δεν ισχύει μου να στρέφει το σώμα, δεν ξέρω πότε παντελόνι του είχε Tuixia, και χοντρό πέος του άκαμπτο άξονα μπροστά μου, λάμπει σαν το αυγό το μέγεθος του πέους βαλάνου. Ήμουν η πρώτη φορά που είδα τον σύζυγό της έξω από το πέος, και ο τύπος του είναι μεγαλύτερος από το σύζυγό μου, προέρχεται Microbend σώματος προς τα αριστερά. Αυτή τη στιγμή μπορώ επίσης σε θέση να ελέγξουν τις επιθυμίες τους.
Είπε απαλά: "Δεν θέλω τα χέρια σας σε, και να έχετε το φύλο, σας παρακαλώ, επιτρέψτε μου για μια φορά."
Αλλά ανθυγιεινές ... ... ... ... "Δεν ξέρω γιατί λέμε αυτά τα λόγια.
"Μου πλύση αυτό που μου έδωσε, ΟΚ;"
Δεν λέω τίποτα, που μου έβγαλε από την τουαλέτα θαλάμων, και να πάρετε κάποια πλύσιμο στον νεροχύτη καθαρό αυτό, και στη συνέχεια τράβηξα εγώ στο άλλο θαλάμων τουαλέτα, το θαλάμων του κοχλία είναι καλό. Έκλεισε την πόρτα, γύρισε το σώμα μου, Στην πραγματικότητα, δεν θα μπορούσε να βοηθήσει, και να επιτρέπουν κλίση άσπρο κώλο. Αριστερό του χέρι Κράτα με μέση, δεξιά Rotary τριβής πέος πάνω-κάτω στα χείλη μου.
Αυτή τη στιγμή είμαι έτοιμη να δεχθεί την προσθήκη του, να σταματήσει η αναπνοή του αέρα περιμένει άλλο της βαλάνου το πέος του έχει κολλήσει πολύ σεξουαλική έκκρισης μου, στη συνέχεια, τόνισε σε μένα βυθίστηκε μέση του κόλπου, βάλανο εύκολα διαχωρίζονται χείλη μου κλειστά να αρχίσει το στόμιο του κόλπου Τμήματος, αυτό το μέρος είναι το στενότερο τμήματα του κόλπου.
Δεν μπορώ να βοηθήσει, "Woo ~ ~ ~" ταχύτερο εκπνεόμενο αέριο στο σώμα του άλλου, που αναγκάζονται και πάλι να σταματήσει για λίγο από μια προσθήκη στο τέλος, "αχ ~~~~~~~" αυτή τη φορά φώναξε, και εγώ πραγματικά πρόδωσε ο άντρας μου και πήγα μέχρι σήμερα, και δεν ξέρω την αγάπη ενός άνδρα στην τουαλέτα ... ...
Απασχολημένος χέρια του κρατούσε το στόμα μου, για το φόβο μου για άλλη μια φορά φώναξε. Είναι αργά Choucha, μεγάλο πέος του βάλανο σαν μια σφραγίδα έμβολο, όπως κόλπο μου όλες τις λειτουργίες του ενδοκρινικού σεξουαλική έκκριση Guagan Jing σώμα. Τα χέρια μου στον τοίχο για να σκύβουν το κεφάλι τους για να δει την επόμενη νεφελώδης σε κάθε φορά όταν ήταν έξω σεξουαλική έκκριση για το τσιμπούρι πέφτει στο έδαφος.
Στη συνέχεια ήρθε εκεί η φωνή του μερικοί άνθρωποι μιλούν, υπάρχουν λίγοι άνθρωποι ήρθαν στην τουαλέτα. Ο επιβραδύνθηκε Choucha ταχύτητα, ώστε να αποφεύγεται η υπερβολική ήχου Choucha.
Αν και Choucha αργή, αλλά κάθε αντλίας είναι σχεδόν έξω από το πέος στο στόμιο κόλπο μου, κάθε τοποθετείται στο άνω των λουλουδιών μου είναι στο επίκεντρο. Σταθερή ροή της εξάπλωσης ευχαρίστηση από το κόλπο με το σώμα, εγώ σχεδόν φώναξε, αλλά αυτός που το χέρι του στο στόμα μου, μου έστειλε μόνο κάποιες μικρές "ah ~" ήχο.
Στη συνέχεια, πηγαίνετε στην τουαλέτα των ανθρώπων που φαινόταν να έχει εγκαταλείψει, θα επιταχυνθεί αμέσως Choucha ταχύτητα, τις επιπτώσεις του χτυπήθηκε σχεδόν το πρόσωπό μου κάτω από τα τείχη. "Ω, ~~~~~~" έκρηξη του αίσθημα ζάλης, κορύφωση μου έφτασε, κάθε εκατοστό του σώματός μου τεταμένη, η όλη προσπάθεια φαίνεται να έχει να κάνει στο κάτω μέρος του σώματος, τα πόδια τεντωμένα κατά πολύ σε όρθια θέση για να φέρει τα σπριντ του.
Ξαφνικά, που έχει εισαχθεί καλά στο Σπήλαιο σταμάτησε Choucha είχα την αίσθηση ότι το ζεστό κόκκινο-πέος του ήττα στο σώμα μου μόνο δεν αισθάνεται ότι αυτό που με πυροβόλησε. Αποδείχθηκε επίσης ότι δεν ήθελε να τελειώσει τόσο γρήγορα, μόνο μια σύντομη ανάπαυση, ώστε να αποφεύγεται η εκσπερμάτιση. Αλλά συνέχισα να οργασμό, κόλπο Jinzhai μου έλαβε απελευθέρωση του κλιπ ήταν ο "Ω Ω ~ ~" Di Hu, όταν το σώμα μου, το φύλο θερμική διαφυγή υγρού του Yi Gu, αισθάνομαι Ένιωσε μια μικρή τρέμουν ... ...
"Αχ, δεν θα βοηθήσει ... ... ... ... ... ... θέλω να έρθει ... ...« Είναι πιο γρήγορα με υψηλότερη συχνότητα Choucha της άντλησης, πλευρά Choucha πλευρά του Di Hu.
Τώρα νιώθω σαν να πέταξε Cloud Εννέα ολόκληρο το σώμα από πάνω προς τα κάτω δεν ένας δεν ευχαρίστηση να πλένονται με. Γνωρίζω επίσης ότι θα πρέπει να πυροβόλησε γρήγορα, και την προετοιμασία για τον πρώτο άνθρωπο εκτός από το να δεχθεί το σπέρμα του συζύγου της ... ...
Ξαφνικά, κατά τη γνώμη μου αυτές τις ημέρες δεν είναι ένα ρυθμό, έσπευσε να ξεφύγει από το χέρι του τοποθετούνται πάνω από το στόμα μου, "Δεν ... δεν, δεν ... ... ... ... ... ... ... πυροβολήθηκε στο εσωτερικό ah επιφάνεια ~~~~~~~~~"
Κρίμα! Πολύ αργά, μου είπε μόλις το ήμισυ των Mengcha πολλές φορές του, βαθιά στο λουλούδι μου στην κορυφή, μια μονάδα του σπέρματος ρίχνει βρασμένα στο λουλούδι μου, τον οργασμό μου έρχονται και πάλι, "ah ~ ~ ~~~~~~" πόδια μου να γίνει μαλακό, περίπτερο και ήταν σε θέση να ... ...
Για πολύ καιρό, δεν έχει προβεί στα μαλακά μισό σκληρό πέος, χαρτί τρίβεται σεξουαλική έκκριση άντρας μου Zhanman, ένα βλέμμα της ικανοποίησης, είπε: "Πώς σε λένε; Ικανός να αφήσει την επικοινωνία;"
"Εγώ ... ... ότι πρέπει να ξεχνάμε, όταν δεν έγινε τίποτα. Θέλω να διευκολυνθεί η ταλαιπωρία πηγαίνετε έξω." Δεν θέλω να αφήσει τίποτα πίσω προβλήματα, είχε βγει έξω, έκλεισε την πόρτα με το χέρι μέσα στον κόλπο Bakai οκλαδόν με την ελπίδα ότι μόλις εισβολείς σπέρματος απαλλαγής ... ...
Από το σταθμό, μου πήγε αμέσως στο πλησιέστερο φαρμακείο για να αγοράσει το πρωί, μετά το χάπι

buzz it!

Αγαπατε αλιλους



(Τελικά, η γεωγραφία είναι όντως πεΤρωμένο...)

buzz it!

Πυρ γυνή ΒΟΥΝΟ* και θαλασσα (αφιερούται στον κ.Σπαι)

Εδώ κανονικά θα έμπαινε ένα πολύ φιλοσοφημένο ποστ, τρομερής εμπνευσης με πολλές φιοριτούρες, που θα είχε τον τίτλο "Ανάφη" (ασχετος με το περιεχόμενο, καλοκαιρινός ομως) και θα αναφερόταν στα απλά καθημερινά ζητήματα, όπως η ζωή, ο ερως, ο θανατος, η πολιτική, η κβαντική εξίσωση Ρ, τα καρότα, τα παντα ολα.

Κατόπιν όμως του διακοσιοστού απανωτού μπλαφ απο την κ.Νομάδα η οποία αρνείται επιμόνως να καταλάβει ότι ο ανηρ με τον οποίον συνήψε δυο παιδιά (για τη σχέση το ψάχνουμε) είναι στην πραγματικότητα ενας μείζων [στη φαντασία του] λογοτέχνης που δεν του αρμόζει να σφουγγαρίζει τα πλακάκια αλλα είναι ταγμενος στα σπουδαία και τα μεγάλα κι εκείνη ο-φεί-λει αδιαμαρτύρητα να τον υπηρετεί (παρακαλείται ο κ.Σπαι να αποκαλύψει επιτέλους οτι ο πραγματικός ηρως των ιστοριών με φάπες είμαι εγώ) το εν λόγω ποστ τοφαγε η μαρμαγκα γιατι διαθεσιν να γραψουμε δεν εχουμε αγαπητοί συνδίκτυοι και οι επερχόμενες διακοπές δεν μας επιτρέπουν να αναπτύξουμε περαιτέρω το πλουσιότατον εννοιολογικό μας ενδιαίτημα.

Συνεπώς, και επειδή τις επόμενες μέρες έχω να απλώσω κάτι μπουγάδες, να τρίψω πλακάκια, να ξυπνήσω στις 8 για να ετοιμάσω το παιδί για το σχολείο, και γενικά να κάνω ό,τι κάνει καθημερινά η αγαπημένη μου προκειμένου να μη μου καρφώσει κανένα κουζινομάχαιρο στην καμπούρα, σας εύχομαι καλό καλοκαίρι.

Ραντεβού όποτε μου επιτρέψει η κ.Νομάδα να χαζεύω γκατζετάκια στο πισι επι 1,5 ωρα το πρωί χωρίς να μου εμφανίζεται μετά ως εγκλειστη σε οικογενειακό γκουλαγκ με εμένα δεσμοφύλακα, καταλαβαίνετε.

Ζω ενα δράμα, ταμ ταμ. (Η ζω στη Δράμα; Δε θυμαμαι γμτ)

ΥΓ1. Σούλα, έχω καιρό να σε δώ, παρε κανα τηλεφωνο ρε συ.
Αγαπημένη μου και μηδέποτε λησμονηθεία Τζουστίτσια, επρεπε να σου είχα κάτσει. Εκκληση προς όποια πρώην, νυν ή μελλοντική ερωμένη αναγιγνώσκει το δραμα μου: ΚΟΡΙΤΣΙΑ ΣΟΣ, ΜΕ ΔΕΡΝΕΙ!

Για τις σφαλιάρες που ετρωγα επι 2,5 χρόνια επειδή τόλμησα να κοιτάξω πονηρά μια στρουθοκαμηλο όταν είχαμε παει στο Αττικο Ζωολογικό Παρκο, θα σας τα πω αλλη στιγμή...

Α ξέχασα, κ.Σπαι είναι ΚΑΙ θαυμάστριά σας. Εαν θέλετε στέρεο μπλαφ, σας την δανείζω (αρκεί να την κρατήσετε 62,5 χρόνια το λιγότερο)


Εις το επανιδείν.



*Βουνό η ζωή του Μπαγκς Μπανυ ρε παιδάκι μου...



(Κατόπιν αυτών ελπίζω ότι δεν θα με κράξουν πολλοί που θα λείψω 1 μηνα και βαλε. Απο τότε που εμαθα να δραματοποιώ την αναχώρησή μου με λυπουνται και δε με γκαντεμιάζουν)

buzz it!

Οι κόκκινες σκιές

Η γυναίκα αυτή είναι όμορφη και έξυπνη: αχ, πόσο εξυπνότερη θα είχε γίνει, αν δεν ήταν όμορφη! Νίτσε, Χαραυγή
Οταν ο Λουσιέν έκλεισε την τελευταία σελίδα απο το "Αγνωστο Αριστούργημα" , η ώρα ήταν σχεδόν 11 το βράδι. Με τις παντόφλες και τις πυζάμες κατέβηκε απο το διαμέρισμά του και έτρεξε στο διπλανό βίντεοκλάμπ. Μόλις που πρόλαβε τον υπάλληλο πριν κλείσει τον υπολογιστή. Νοίκιασε την "Ωραία Καυγατζού" στην τετράωρη έκδοση κι επέστρεψε σπίτι. Μέχρι τις 4 το πρωί δεν κουνήθηκε απο τον καναπέ. Παρατηρούσε τις καμπύλες της Μπεάρ. Τη μεστότητα ερμηνείας του Πικολί. Και ιδίως τον τρόπο του Ριβέτ να αναπλάθει κινηματογραφικά την αμηχανία του μετρ Φρενχόφερ. Η ίδια η ταινία, χωρίς να το υποδηλώνει, ήταν μια "αναπαράσταση" του βιβλίου: όπως ο μετρ ζωγράφιζε και ξαναζωγράφιζε στον καμβά την Κατρίν Λεσκώ του προσπαθώντας να την αποδώσει τόσο τέλεια ώσπου στο τέλος κατόρθωσε μια μουτζούρα απο την οποία διέφευγε ένα τέλειο πόδι, έτσι κι ο σκηνοθέτης, πλάνο προς πλάνο προσπαθούσε να αποδώσει την τελειότητα. Ωσπου έκανε μια ταινία που ο Λουσιέν παρακολουθούσε καθηλωμένος, ακριβώς επειδή το να είναι βαρετή, το να διασώζονται από αυτήν μονάχα μερικά τέλεια πλάνα στη γενική σπατάλη κινηματογραφικού χρόνου, ήταν το στοίχημα του σκηνοθέτη. Ο Ριβέτ, αποδείκνυε μέσα σε 4 ώρες πλάνων ενός ζωγράφου που επιχειρεί το αδύνατο, οτι η ίδια προοπτική μπορούσε να εφαρμοστεί και στην κινηματογραφική τέχνη. Οπως ο Μπαλζάκ περιέγραφε μια μουτζούρα, μεταπλάθοντάς την διαδρομή του δημιουργού της μέχρι αυτήν σε υψηλή αφήγηση, έτσι ο Ριβέτ, μεταπλάθοντας ξανά την λογοτεχνική αφήγηση σε κινηματογραφική, επαναλάμβανε τα βήματα ανάποδα, κατερχόμενος προς τη μουτζούρα. Η ταινία του δεν απεικόνιζε μόνο την πορεία του μετρ προς το ανέφικτο, αλλά και την πορεία του σκηνοθέτη. Ο άνθρωπος φιλοσοφούσε με την κάμερα.
Οταν η ταινία τελείωσε, ο Λουσιέν δε μπορούσε να κοιμηθεί. Εβαλε ενα ουίσκι και μπήκε στο ατελιέ. Είχε να μπει εκεί μέσα από τότε που η Ελέν τον είχε εγκαταλείψει, πρέπει να είχαν περάσει 6 μήνες. Τα πορτρέτα της, όσα δεν της είχε χαρίσει, ήταν ακόμα εκεί, εκτεθειμένα στο πάτωμα να ακουμπάνε στον ανατολικό τοίχο. Απο το παράθυρο έπεφτε πάνω τους μια αχτίδα φεγγαρόφωτου. Αναψε το φως. Οι αράχνες είχαν απο καιρό ξεκινήσει το πλέξιμο. Στον κεντρικό καμβά, που από τότε ξεκουραζόταν στο μεγάλο καβαλέτο, η επιφάνεια ήταν ολόλευκη εκτός απο την κάτω δεξιά γωνία. Εκεί, ένα θεσπέσιο πόδι με καλοσχηματισμένα μακριά δάκτυλα εισέβαλλε στο λευκό μέχρι λίγο πιο πάνω από τον αστράγαλο. Μέχρι εκεί είχε προφτάσει να το ζωγραφίσει την ημέρα που η ζωή του διαλύθηκε. Μάλιστα αυτή ακριβώς η σύμπτωση, είχε κάνει την Ελέν να του πετάξει με κακία: "Ουτε ο Φρενχόφερ να ήσουν. Δεν αρκεί να ζωγραφίζεις καλά Λουσιέν, πρέπει η υπόλοιπη ζωή σου να μην είναι μια μουτζούρα..." Α, η μοντέρνα του Μπελ Νουαζέζ, έτσι ακριβώς είχε πει εγκαταλείποντάς τον. Και τότε ο Λουσιέν συνειδητοποίησε ότι μπροστά στην καλλιεργημένη αυτή γυναίκα, ο ίδιος ήταν ένα κούτσουρο απελέκητο, με μόνο ταλέντο να μπορεί να ζωγραφίζει και να σκορπάει το σπέρμα του γρυλίζοντας σαν πεινασμένη ύαινα.
Ο Λουσιέν δεν είχε παιδεία. Απο μικρός βαριόταν τα διαβάσματα και προτιμούσε να σκιτσάρει. Δεν είχε τελειώσει καν το Λύκειο. Στο Γυμνάσιο τον είχε εντοπίσει ενα περιοδικό κόμικ και από τότε βιοποριζόταν με την τέχνη του, στην αρχή σκαρώνοντας σκίτσα για το περιοδικό και στη συνέχεια αποκτώντας το στυλ που τον καθιέρωσε. Τώρα, στα πενήντα του, είχε πια αναγνωριστεί σαν ένας από τους καλούς ζωγράφους των νοτίων επαρχιών, είχε εκθέσει αρκετές φορές στο Παρίσι και τα έργα του πουλιόνταν καλά. Αλλά πόσα πράγματα, σκεφτόταν τώρα, θα ήξερε για τη ζωή και για την τέχνη, πόσα πράγματα θα μπορούσε να συζητά με την Ελέν, αν δεν ασκούσε τόσο συστηματικά την κλίση του, αν ολόκληρη η ζωή του δεν ήταν αφοσιωμένη στο χρωστήρα και στο σεξ. Ο Λουσιέν, επηρεασμένος από οσα είχε μόλις βιώσει, ένοιωθε κάτι σαν πολιτιστικό σοκ. Διαπίστωνε ότι η εξειδίκευση και το ταλέντο του τον είχαν παρασύρει σε μια ζωή γεμάτη χρώματα και φαντασία, αλλα ταυτόχρονα μονοσήμαντη, σα μια πολύχρωμη σουρεαλιστική βίδα, αλλά πάντως βίδα.
Ντρεπόταν που δεν ηξερε τίποτα για τον Μπαλζακ, παρότι καταγόταν απο κοντινή περιφέρεια. Λυπόταν που δεν είχε ενδιαφερθεί ποτέ για τη λογοτεχνία η τον κινηματογράφο, που ολα αυτα που για την Ελέν ήταν τόσο αφομοιωμένα ώστε θαλεγες πως κυλούσαν στο αίμα της, ήταν για τον ίδιον άγνωστη γη. Ντρεπόταν που έφτασε σ αυτή την ηλικία για να μάθει ότι κάποιος μεγάλος λογοτέχνης, 100 και βαλε χρόνια πριν, είχε "ζωγραφίσει" με λέξεις την απελπισία που κι ο ίδιος ένοιωθε πολλές φορές, μπροστά στο μη τέλειο, μπροστά στην αδυναμία του να εκφράσει στον καμβά ακριβώς αυτό που είχε στη φαντασία του. Γιατί τότε θα ήξερε πως δεν ηταν ο μόνος που τον βασάνιζε η αδυναμία να αποδώσει την Ελέν ακριβώς όπως ο ίδιος την αισθανόταν, όχι τόσο μορφικά όσο εσωτερικά, να αποδώσει στον καμβά δηλαδή εκείνο που αποτελούσε την ουσία της Ελέν και βρισκόταν πίσω απ το δέρμα και ενδιάμεσα στις αποχρώσεις.
Κάθισε στο ψηλό σκαμπό και κοιτούσε το πόδι. Πόσες φορές το είχε φιλήσει αυτό το πόδι, πόσες φορές το είχε λατρέψει ανεβαίνοντας γονατιστός προς τους μηρούς, κι έπειτα σε εκείνη την πάντα φρεσκοξυρισμένη πηγή που τον ξεδίψαγε...
Τους τελευταίους έξι μήνες, μόλις καταφερε να ξεμεθύσει από τη μέρα που τον εγκατέλειψε η Ελέν, ο Λουσιέν δεν είχε πιάσει πινέλο. Αντίθετα, είχε διαβάσει πολύ. Είχε διαβάσει τόσο πολύ όσο ποτέ στη ζωή του. Είχε κρατήσει για το τέλος τον Μπαλζάκ. Για το τέλος που σχεδίαζε, μη μπορώντας να φανταστεί μια ζωή χωρίς την Ελέν. Κι αυτό το τέλος είχε έρθει. Δεν απέμενε στον Λουσιέν παρά να αξιοποιήσει όλες αυτές τις γνώσεις που ρούφηξε το τελευταίο διάστημα για να επινοήσει έναν τρόπο αναχώρησης που να τον εξέφραζε, να ήταν δικός του, να είχε την υπογραφή Λουσιέν, και παράλληλα να είναι ποιητικός, δεν ήξερε πως ακριβώς, να ήταν μια πράξη που θα στιγμάτιζε για πάντα με το βάρος της φόνισσας την ψυχή αυτής της άσπλαχνης γυναίκας, αυτής της φαμ φατάλ που δεν υπολόγισε πόσο βαθειά την είχε αγαπήσει, ούτε υπέκυψε ποτέ στις απελπισμένες του εκκλήσεις να γυρίσει κοντά του. Αυτής της σκληρής γυναίκας που κάποτε του έλεγε πως τον λάτρευε, για να αποδειχτεί, όπως το έβλεπε τώρα εκείνος, πως λάτρευε τον χρωστήρα και το ταλέντο του μονάχα, και μόλις κατάλαβε πως ο Λουσιέν δεν μπορούσε να επικοινωνήσει μαζί της όπως οραματιζόταν αφού δεν είχαν τίποτα κοινό περα απ την αγάπη τους για τη ζωγραφική, σιγά σιγά αποξενώθηκε κι εντέλει έφυγε.
Κοιτώντας το θεσπέσιο πόδι ο Λουσιέν θυμήθηκε το Εξαίσιο Πτώμα, ένα απο τα βιβλία που είχε διαβάσει τελευταία. Σκέφτηκε να ρουφήξει όλη την κόκα που του είχε απομείνει και αυτοκτονήσει με πριόνι. Αλλά το μετάνοιωσε σύντομα γιατι παρότι ήταν σίγουρος ότι θα κατάφερνε να κόψει τα πόδια του και το αριστερό χέρι χωρίς να πονέσει πολύ, δεν έβρισκε τρόπο να κόψει το δεξί του χέρι. Θα έπρεπε να είχε πριονοκορδέλα μαραγκού. Μετά σκέφτηκε να πάει να αγοράσει απο την προκυμαία της Μασσαλίας κάποιο τεράστιο ψάρι, ας πούμε έναν πελώριο γαλαίο η εναν σφυροκέφαλο και να αποκεφαλιστεί με τα δόντια του, αφήνοντας καποιο μεγάλο βάρος να πέσει απο ψηλά, αφου θα είχε χώσει το κεφάλι του στο στόμα. Αφού διαπραγματεύτηκε για ώρα τους ενδεχόμενους τρόπους αυτοκτονίας, ο Λουσιέν αποφάσισε πως ηταν κότα. Δεν τολμούσε να πεθάνει για χάρη της. Μήπως αυτό σήμαινε πως δεν την αγαπούσε αρκετά; Η μήπως σήμαινε πως υπήρχε ακόμα ζωή, αν έβρισκε έναν τρόπο να συγκινήσει αυτή την κυνική; Τι είναι αγάπη αν δεν πεθαίνεις γιαυτήν; Αλλά και ποιός είσαι εσύ αν δε μπορείς να συγχωρήσεις την αλλαζονεία του ανθρώπου που αγάπησες, να την μεταμορφώσεις σε κάτι πιο ανθρώπινο; Κι εκείνη τη στιγμή που αναρωτήθηκε, μια θολή, συγκεχυμένη ιδέα του ήρθε στο μυαλό. Βγήκε από το ατελιέ κλειδώνοντας την πόρτα πίσω του.
Τα επόμενα 4 χρόνια ο Λουσιέν δεν ξαναμπήκε εκεί μέσα. Δεν έπιασε πινέλο. Εβγαινε από το σπίτι του μόνο για να ψωνίσει τα απαραίτητα. Δεν κατέβαινε ουτε καν στο λιμάνι να πιεί με τους λιγοστούς του φίλους. Δεν έκανε αλλη έκθεση και αρνιόταν να μιλήσει με τους γκαλερίστες. Ειχε αρκετά χρήματα πια για να μην χρειάζεται να πουλάει διαρκώς. Σταμάτησε να τρώει και απέμεινε ίχνος του εαυτού του. Αντιθέτως, διάβαζε συνεχώς, ακατάπαυστα, κάθε μέρα όλη τη μέρα. Διάβασε δεκάδες χιλιάδες σελίδες. Και ολα τα βιβλία για τα οποία κατά καιρούς του είχε μιλήσει η Ελέν.
Στην επέτειο των 5 ετών απο τον χωρισμό τους, κι ενώ εκείνη δεν ενέδιδε στις αραιές εκκλήσεις του, τηλεφωνικές πάντα, για επανασύνδεση, ο Λουσιέν ένοιωσε έτοιμος να ξαναμπεί στο ατελιέ. Ανοιξε την πόρτα, παραμέρισε τους ιστούς και κάθισε ξανά στο σκονισμένο σκαμπώ μπροστά απο το πόδι. Ανακάτεψε τις μπογιές στην παλέτα και ξεκίνησε.
~
Οταν η Ελέν είδε στις καλλιτεχνικές εφημερίδες φωτογραφίες από το νέο δημιούργημα του Λουσιέν, που ο ζωγράφος αρνιόταν να πουλήσει παρότι του είχαν γίνει απίστευτες προσφορές, και διάβασε αναφορές για τον τρόπο που ζωγραφίστηκε, ανατρίχιασε. Οι εφημερίδες μιλούσαν για μια νέα, την πιο ώριμη περίοδο στη δουλειά του γνωστού ζωγράφου, έκαναν λόγο για μετάλλαξη του ύφους και του στυλ που επέφερε, εκτιμούσαν, η ωριμότητα και η απόσυρση 6 ετών απο τα δρώμενα. Κάποια υπερβολική μιλούσε για παρθενογέννεση, άλλη για μια νέα τάση στη ζωγραφική.
Μπήκε στο ατελιέ του Λουσιέν με προσεκτικά βήματα και κρατώντας την ανάσα της. Σκεφτόταν ότι όλα αυτά τα χρόνια τον είχε στο μυαλό της και μετάνοιωνε για την απόφασή της να τον εγκαταλείψει τόσο σκληρά. Οσοι αντρες πέρασαν έκτοτε από τη ζωή της δεν την είχαν συγκινήσει όσο εκείνος. Σκεφτόταν πως υπήρξε αλλαζονική που τον απέρριψε επειδή ήταν ακαλλιέργητος, αφού το ταλέντο του προσανατόλιζε τις πράξεις του. Ισως κάπου υπήρξε άδικη, ίσως όταν πέρασε η πρώτη φλόγα να τον αντιμετώπισε σαν κατηγορία και όχι ως μονάδα, ίσως του αφαίρεσε συμπεριφερόμενη έτσι αυτό ακριβώς για το οποίο τον είχε αγαπήσει, την ιδιαιτερότητά του. Σκεφτόταν πως ο Λουσιέν δεν είχε λόγο να γίνει ευρυμαθής, αφού ο θεός, η τύχη, η όποιος τέλος πάντων, του είχε χαρίσει κάτι που οι άλλοι άνθρωποι δεν είχαν.
Η Ελεν, μπροστά στον απίστευτο πίνακα που αντίκρυζε επιτέλους στο φυσικό του μέγεθος, καταλάβαινε πως είχε κρίνει τον Λουσιέν χρησιμοποιώντας ένα κουτάκι, εγκλωβίζοντάς τον μέσα στην αντίληψή της για το πως πρέπει να είναι οι άνθρωποι. Δεν είχε κρίνει τον ίδιον, αλλά την αντίληψή της μέσα από αυτόν. Τώρα η Ελέν έβλεπε πόσο βαθειά την είχε αγαπήσει αυτός ο άνθρωπος.
Το αρχικό εξαίσιο πόδι συνεχιζόταν τώρα και σχημάτιζε την ίδια, καθιστή. Μπροστά της βρισκόταν ένα ανοικτό βιβλίο, που φαινόταν να είναι ενωμένο με τα χέρια της, να αποτελεί προέκτασή της. Ομως μόνο το πόδι είχε ζωγραφιστεί "κανονικά". Ολόκληρο το υπόλοιπο σώμα της ήταν φτιαγμένο με γράμματα. Τα γράμματα αυτά, διαφόρων μεγεθών, χρωμάτων, πάχους, με διαφορετικούς γραφικούς χαρακτήρες στις φράσεις που συγκροτούσαν, σχημάτιζαν προτάσεις κανονικές που μπορούσε κανείς να τα διαβάσει αν ξεκινούσε από το πόδι. Οι φράσεις αγκάλιαζαν τους γοφούς της και διπλώνοντας στο λαιμό της θαυμάστικά και σημεία στίξης, σκιάζοντας και τονίζοντας το φως σα να έπεφτε σε ιδρωμένο σώμα σε καίρια σημεία, με καταλληλα χρώματα έδιναν τους τόνους της αναπαράστασης. Αν κάποιος είχε υπομονή, θα μπορούσε να διαβάσει στον πίνακα ένα ολόκληρο βιβλίο. Ηταν το Αγνωστο Αριστούργημα του Μπαλζάκ.
Ο Λουσιέν την είχε ζωγραφίσει με τις λέξεις. Σα να φωτιζόταν απο το βιβλίο που κρατούσε. Το είχε σχεδιάσει έτσι ώστε οι φράσεις κλειδιά να βρίσκονται στα κατάλληλα σημεία, διέκρινε τώρα τις λέξεις belle noiseuse στο περίγραμμα των χειλιών της, διάβαζε το τέλος της ιστορίας, το σημείο που αποκαλύπτεται οτι ο τέλειος πίνακας που ζωγράφισε ο Φρενχόφερ δεν είναι παρα μια μουτζούρα, στο πίσω μέρος του αστραγάλου της, οι προσπάθειες του ζωγράφου συγκροτούσαν τον αφαλό της και οι πιο έντονες συνομιλίες κατέβαιναν βαθειά μέχρι την ήβη της. Αν στεκόταν μακριά από τον καμβά, οι λέξεις δεν διακρίνονταν και μπορούσε να δει τον εαυτό της, ζωγραφισμένο σουρεαλιστικά, σαν ένα εξαίσιο νέο ζωντανό είδος. Δεν θα μάθαινε ποτέ ότι για τον Λουσιέν δεν επρόκειτο για ζωντανό είδος, αλλά για την ανάσταση ενός αγαπημένου εξαίσιου πτώματος. Ο λόγος σχηματίζει τη σάρκα, τον ιδρώτα, την έκφραση. Η απόσταση επαναφέρει την απαραίτητη ενότητα στην επιφάνεια του δέρματος. Για να μην πνιγεί κανείς στα βάθη εκεί μέσα.
Εκτός απο το ποδι, μια ακόμα κανονική εικόνα βρισκόταν στο ανοιχτό βιβλίο μπροστά της. Εκεί, η Ελέν διέκρινε τον Λουσιέν με τα χέρια ανοικτά, να την κοιτάει μέσα από το βιβλίο υπομειδιώντας.
-Αληθεύει ότι χρησιμοποίησες το αίμα σου στα γράμματα που σχηματίζουν τις κόκκινες σκιές όπως έγραψε η Φιγκαρό; τον ρώτησε αργά το βράδι φωλιάζοντας στην αγκαλιά του. Ενοιωθε ξανά εντελώς δική του.
-Φυσικά! της αποκρίθηκε χαμογελώντας. -Ηθελα να σου δείξω πως αληθινές είναι μόνο οι λέξεις που ματώνουν. Είχε μάθει πια διαβάζοντας τον Νίτσε ότι η αναγκαιότητα είναι ερμηνεία κι όχι γεγονός. Και κάθε ερμηνεία σηκώνει ένα ποσοστό μύθου -ειδικά όταν θες να ξανακερδίσεις τη γυναίκα που αγαπάς αντί να την εκδικηθείς.

buzz it!

Caricatur

Ηταν κάποτε ενας ζωγράφος με ταλέντο στις καρικατούρες. Kαθόταν στους δρόμους και ζωγράφιζε κωμικά σκίτσα ανθρώπων. Σε αλλους τα πούλαγε, μερικά όμως τα κράταγε στο σπίτι του, όπου ειχε μια μεγάλη συλλογή απο καρικατούρες.

Ενα βράδυ αυτά τα κωμικά σκιτσάκια έπιασαν την κουβέντα ενώ ο ζωγράφος κοιμόταν. Ενας που' μοιαζε με σκύλο μίλησε με μια πεταλούδα, μια χοντρούλα χαμογελαστή με εναν ψηλόλιγνο.

Μέχρι το πρωί, οι καρικατούρες είχαν φτιάξει παρεούλες κι αποφάσισαν να γνωριστούνε.
Στη διάρκεια της εξοικείωσης, ενας που εμοιαζε με πουλί είπε σε ένα φίδι:

-Ξέρεις, ο κόσμος είναι ωραίος απο ψηλά.
-Για μένα είναι ωραίος οταν σέρνεσαι, είπε ο άλλος.

Το βραδυ έγινε θέμα στη συναξη των σκίτσων, πως ειναι ο κόσμος καλύτερος, απο κάτω η από πάνω; Ενας ασβός αντιπρότεινε πως ειναι ωραίος απο μέσα, ενας πελαργός είπε οτι του αρέσει απο το καμπαναριό, ο δρυοκολάπτης μίλησε για την ηδονή να ξύνεις τη μύτη σου σε ξύλα και μια γοργόνα είπε οτι είναι καλύτερος μέσα στο νερό. Αντιδίκησαν αρκετή ωρα περί οπτικής.

Το πρωί, ο ζωγράφος μπήκε στο δωμάτιο, τις μάζεψε όλες και τις έκαψε.

Ειχε μόλις βρεί δουλειά ως γκράφικ ντιζάινερ, είχε παραγκωνίσει την τέχνη της καρικατούρας χάριν του βιοπορισμού και δεν ηθελε να θυμάται τα παλιά.

Οπως καιγόταν, η τελευταία καρικατούρα ενος ανθρώπου που εμοιαζε με σκίουρο είπε στην διπλανή της που θύμιζε κροκόδειλο:

-Τελικά ο κόσμος είναι ωραίος προτού σε κάψουν, ξεδοντιάρη.

buzz it!