Time

Ο Χαρούν Αλ Ρασίντ ήξερε πως να κερδίζει το χρόνο. "Εχουμε χρόνο", συνήθιζε να λέει γελώντας. Κι επινοούσε ιστορίες. Αλλά δεν τις έλεγε πάντα όλες. Τις καλύτερες τις κρατούσε για μετά. "Εχουμε χρόνο", σκεφτόταν πάντα. Χίλιες και μια νύχτες το κατάφερνε.
Μια νύχτα όμως, κοίταξε την τελευταία γυναίκα του και της είπε δυό λέξεις: «Ο χρόνος...» Κατόπιν μουρμούρισε κάτι στο αυτί της και ξεψύχησε, σαν σήμερα, 24 Μαρτίου του 809. Ηταν η χιλιοστή δεύτερη νύχτα. Αιώνες μετά, οι Πινκ Φλόιντ εξέδωσαν, ανήμερα της επετείου του θανάτου του, σαν σήμερα δηλαδή, τη Σκοτεινή πλευρά της σελήνης. Ανάμεσα στα τραγούδια που έγραψαν ιστορία, συμπεριέλαβαν και αυτό: Ticking away the moments that make up a dull day
You fritter and waste the hours in an offhand way.
Kicking around on a piece of ground in your home town
Waiting for someone or something to show you the way.
Tired of lying in the sunshine staying home to watch the rain.
You are young and life is long and there is time to kill today.
And then one day you find ten years have got behind you.
No one told you when to run, you missed the starting gun.
So you run and you run to catch up with the sun but it's sinking
Racing around to come up behind you again.
The sun is the same in a relative way but you're older,
Shorter of breath and one day closer to death.
Every year is getting shorter never seem to find the time.
Plans that either come to naught or half a page of scribbled lines
Hanging on in quiet desperation is the English way
The time is gone, the song is over,
Thought I'd something more to say. Ο Χαρούν Αλ Ρασίντ νόμιζε πως πριν πεθάνει θα είχε κάτι ακόμα να πει. Κάτι βαρυσήμαντο, μοναδικό, αντάξιο της Σεχραζάντ, κάτι που θα διέχιζε τους αιώνες να φτάσει ως εμάς εδώ πέρα, κι απο εμάς να ταξιδέψει στους επόμενους. Μόνο την τελευταία στιγμή, εκείνη τη στιγμή που πέρασε το φράγμα του χρόνου, λέγεται πως συνειδητοποίησε πως όσα κι αν είχε να πει στο μέλλον δεν είχαν καμιά σημασία. Οσα είχε ήδη πει, τα παρελθόντα, αυτά μονάχα σήμαιναν κάτι.
Κι έτσι είπε απλά «Ο χρόνος...» Αργότερα η τελευταία του σύζυγος διέδιδε πως της ψιθύρισε στο αυτί «ο χρόνος έφυγε, το τραγούδι τέλειωσε, νόμιζα πως θα είχα κι άλλα να πω» Λένε ακόμα πως έφυγε χαμογελαστός. Αλλά κανείς δεν ξέρει πια αν όλα αυτά είναι αλήθεια.
Οσους ήξεραν, ο χρόνος τους πήρε στη σκοτεινή πλευρά του φεγγαριού.

buzz it!

5 σχόλια:

Φαίδρα φις είπε...

καλημέρα,χαθήκατε πάλι nomad,
απόσταση ήταν τελικά...
χρονική,γεωγραφική-χιλιομετρική-και ψυχική μπορεί...όρκο δεν παίρνω...
και τι σημασία έχει?
μήπως απόσταση δε λέγεται πάλι...?

σας φιλώ

aerostatik είπε...

Αν μου επέτρεπες να συνεχίσω νοερά την αναρτηση σου θα έγραφα :
"Ο χρόνος είναι ο χειρότερος γιατρός
σε καίει σε σκορπάει και σε παγώνει..." (Τρύπες)

Nomad είπε...

Φαίδρα,

δεν λέγεται απόσταση αυτό το χάσιμο. Λέγεται "δεν είμαι σε κατάσταση και δεν έχω και χρόνο" Συμπαθάτε με, εαν μπορείτε βέβαια να συμπαθάτε κάποιον που δεν σας ανταποδίδει σχόλια συχνά, εαν όχι καλή καρδιά. Θα ήθελα να σας πω ότι η απουσία μου δεν έχει να κάνει με την ποιότητα των λόγων σας αλλα με μένα και τα δικά μου, συνεπώς μη με παρεξηγείτε παρακαλώ. Σας ευχαριστώ πολύ και σας φιλώ.

Αεροστατικ,

νομίζω το νόημα σε κάθε μπλογκ που επιτρέπει τον σχολιασμό, είναι ότι εξ ορισμού επιτρέπει και αποζητά τις συνάφειες, συμπληρώσεις, αλληλοεμπνεύσεις, κλπ. Χαρά μου λοιπόν.

Καλώς ήλθες.

Φαίδρα φις είπε...

nomad,
ασφαλώς και σας συμπαθώ και δεν σας παρεξηγώ σε καμία περίπτωση-δεν ανήκει στην ιδιοσυγκρασία όσο και στο ήθος μου να μετράω σχόλια και πολύ περισσότερο να λογαριάζω τους ανθρώπους σύμφωνα με τα σχόλια που μου αφήνουν-,και σας καταλαβαίνω,και σας "σκέφτομαι"-αν περνάτε κάτι δύσκολο ή επώδυνο ή απλώς ανιαρό- και σας έχω αδυναμία και το ξέρετε.

σας φιλώ,
μην ανησυχείτε για τίποτα

Βάσκες είπε...

Hanging on in quiet desperation is the English way

Εδώ για μένα είναι η ουσία φίλε Νομάδα.